07-07-15

BERICHT VAN VERHUIS



BERICHT AAN MIJN BEZOEKERS

 

IK HEB EEN NIEUWE WEBPLEK VOOR MIJN BLOG GEZOCHT:

 

klik op https://guidovanhercke.wordpress.com/

 

 

 

 

 

03-07-15

Donau-elegieën (3)

 IMG_6981.JPG

 

Donau-elegieën (3)

 

Er is een volk in hem niet doodgegaan.

Het zong stille gebeden, bij avond,

als de trap en de weg kraakten

van wat ze hadden gezien en gehoord.

En het water zich lichamen herinnerde,

te laat gewassen lichamen.

En de bommen net de kamers misten

waarin het leven zich verzameld had.

 

Er is een volk in hem niet doodgegaan.

Maar in zijn hoofd en stem en vingers

heeft het zich opgericht, uit 

voorzichtig vergeten heeft het

weer de oude woorden gezegd,

luidop, voor het eerst luidop, alsof

een mensenrug van geschiedenis is gemaakt,

een mensenstem van vele stemmen is,

alsof er maar één adem is, die zich,

eindeloos zingend, eindeloos

herhaalt

 

*

Midden-Europa heeft een geschiedenis die soms alleen door verdringing verwerkt kan worden. Pas op het einde van zijn leven ontdekte Tamas weer het joodse in hem...

Foto: fragment uit schilderij van Chagall.

02-07-15

Donau-elegieën (2)

Tamas & Peter 3.JPG

 


Donau-elegieën (2)

 

Hij zette een dak op de lucht en
maakte er een huis van
hij droomde van zonen en
in zijn droom stond hij rechtop
hij rookte zijn pijp en
door de rook geurden
zijn gedachten
hij las poëzie zoals
je erwten plant
voorzichtig een geul makend
voor elke klank
hij kon een boom vouwen
uit papier
hij sneed meubels en klokken 
en sterke koffie
hij had de zware handen
van wie aan de wereld bouwt
hij hield van zijn Hongaarse
woorden, weidde ze
m
et zijn stem van herder
hij kon zwijgen
zoals iemand wacht
op wat verloren is

En nu zal het water hem leren
hoe je moet weggaan
voor de eerste keer doet hij
het zelf niet, hij moet zich
nu laten vouwen en planten,
en weiden en roken en zwijgen
en uitdelen aan wie,
zoals hij, nieuw is
en onverwacht

 

 

 

01-07-15

Donau-elegieën (1)

Tamas.JPG


Donau-elegieën (1)

In memoriam Tamas Marosvary

 

Zoals het water
stroom is en druppel
ligt en liggend vloeit
drinkt en te
drinken geeft

zo leert dit
uitgestrooide lichaam
groot te zijn en klein
overal en nergens
weg te gaan en altijd
terug te komen

 

 

30-06-15

klein leven (5)

IMG_2223.JPG

29-06-15

Allemaal steden (Hans Lodeizen)

IMG_2152.JPG

 


Allemaal steden


de stad weifelt over de huizen
de morgen vaart over de daken 

de stad binnen 
de zon staat op tussen de huizen 
onder carillonmuziek 
de mensen wandelen in het donker 
als het elf uur is

de zon spoelt aan op de daken

aan het strand van de verten 
ligt de stille zee der lucht 
waarin het schip van een kerktoren 
flikkert

in de buik van de stad 
drinken wij koffie

en de stad zeilt verder.

 

(Hans Lodeizen: Uit: Het innerlijk behang, 1950)

 

IMG_2178.JPG

 

 

26-06-15

Klein leven (4)

IMG_1707.JPG

IMG_1818.JPG

IMG_1618.JPG

25-06-15

Klein leven (3)

IMG_2068.JPG

22-06-15

Twee vrouwen

IMG_1518.JPG    “A little sunlight, a little freedom, and lots and lots of praise”: ik ontdek op tnet Ruth Stone, Amerikaanse dichteres. Scherpe gedichten, waarin verwondering dicht ligt bij verlies... (ze voedde haar drie dochters alleen op na de zelfmoord van haar man toen ze samen met de kinderen op reis waren in Engeland). Er is een video waar ze, oud geworden en nagenoeg blind, het ene na het andere van haar gedichten uit het hoofd opzegt.

‘s Avonds nobelprijswinnares Herta Muller, in een docu over de angst waarin ze opgroeide in Roemenië. Op het einde van de docu stond ze op, vloekte en schreide.

 

 

 

Beeld uit het Rijksmuseum: Moeder van Smarten

20-06-15

Klein leven (3)

IMG_2116.JPG

19-06-15

Klein leven (2)

IMG_2028.JPG

 

IMG_2031.JPG

18-06-15

Klein leven

IMG_2022.JPG 

 

Als de straten van de stad zo nerveus worden dat het opvalt, probeer ik te denken: ja, daarvoor dienen auto’s en straten. En winkeldeuren, en affiches en verkeerslichten. En stappende, fietsende en, op sommige momenten van de dag, steeds meer ook lopende mensen. Je kan niet verwachten dat er appels in de winkel liggen, als er geen beweging mag langskomen. En meer van dergelijke vanzelfsprekendheden denk ik dan.

Helpt het? Nauwelijks, ik zie alleen maar het grote lichaam stad ademen, zijn bloedbanen vullen, en duizend en een gedachten en projecten uitproberen, een oppeppend en vermoeiend leven tegelijk.

Laat mij daarom, tussendoor, wat kleiner leven zien: oude hond aan oude hand, allebei met traag geworden stap; een wat vreemde verbouwing tussen twee onopvallende huizen; vreemdeling zittend op een paaltje, klaar om iets te vragen, denk ik dan, maar nee, enkel zitten; een meeuw die uitprobeert hoe lang de wind haar zal dragen; de grote ruimte als zo’n zijstraat plots even zich mag uitrekken zonder auto’s, en dat je dan toch een behoorlijk lege ruimte bij elkaar krijgt; kerkklokken, even plots, er zal weer afscheid genomen worden van een dood mensenlichaam; en plots ook een troepje kinderen dat huiswaarts keert van de school, met die stemmen die altijd hoger klinken dan nodig, alsof ze zouden willen opvliegen maar nog niet kunnen, kinderen blank en donker zie ik, opgeschoten en ook klein, met van die te grote boekentassen op de rug.

Bewondering is er, zeker, dat mensen in staat zijn zo’n groot stadsraderwerk vlot en zonder veel haperen te laten ronddraaien, zelfs, als het nodig is, op de minuut en de seconde. Je houdt het niet voor mogelijk dat er altijd wel iemand is die doet wat nodig is, die weet wat te doen wat nodig is, die alles heeft om te doen wat nodig is. 

Maar pas het kleine bewaart voor mij, in dat zware pulseren, het mooie en het kwetsbare tegelijk, hoe dicht liggen ze toch bij elkaar. 

 

*

foto: Gent, Graslei

17-06-15

Gent, het eerste Manhattan

IMG_2025.JPG

13-06-15

Het geluk van Isabella Brant (Pinakotheek Munchen)

De voorbije dagen zette ik vier vrouwenportretten op de blog: de kleine Maria lijkt overweldigd door wat er met haar gebeurt, ze is ook zo onmachtig jong...; de oude vrouw kijkt verbitterd, met nog wat verbetens in haar blik, alsof ze nog niet wil opgeven, hoewel er ook angst is, voor die verte die ook haar, oude strijdster, zal vellen; die twee starende vrouwen: hoe moet je staren invullen, er zou een verhaal verteld moeten worden, en dan nog kijken we niet in de dromen van mensen - vertelt die open mond iets? die lichtjes geopende lippen? -

Maar wat we hier zien is voldaan geluk: die hand zegt het al, maar zeker als ik een close-up neem, zie je die hele lichte glimlach van voldane vrouw. Ze heeft de man die ze graag ziet, mooie man, zoals hij daar poseert, zelfbewust maar niet  arrogant, wat dromerig-verzonken (en wellicht is hij nog galant ook, minzaam zoals ze het zo graag heeft, en is hij een goeie minnaar, en een goede vader, enz enz, enfin hoe kan je meer voldaan-gelukkig zijn...) En dat heeft die geweldige schilder die Rubens is, allemaal gevat in die ogen, lichtjes opwaarts kijkend, die kleine blos, die glimlach, zo volmaakt ingehouden, want geluk mag je niet verraden... 

IMG_1547.JPG

IMG_1546.JPG

IMG_1544.JPG

12-06-15

Munchen, Pinakothek: 2x staren

IMG_1550.JPG 

 IMG_1598.JPG

 

11-06-15

Munchen, Pinakothek: jonge & oude vrouw

 

IMG_1564.JPG

IMG_1553.JPG

10-06-15

Munchen, Pinakothek: jonge & oude man

IMG_1576.JPG

IMG_1600.JPG

 

08-06-15

reis naar Noord-Oost Italië

IMG_1588.JPG

 

De Munchense Pinakoteek is ouderwets van gebouw, vormgeving, licht en uitstraling: donker, massief, hoekig. Maar we konden, zondagsgetrouw, voor een eurootje binnen, en dan zeur je niet. Ook niet als daar wat men noemt schone werken hangen: de familie Breughel, met de oude Pieter op kop, een magistraal duoportret van de jonge Rubens met zijn stralende eerste vrouw, Klimt, Knopf, Monets blauw, Casper Friedrichs intense romantiek... En bijna alle suppoosten en vestiairejuffen van vreemde afkomst: Duitse kunstschatten bewaakt door mensen van soms heel ver weg, vermoed ik... 

En dan de bergen over, naar Noord-Oost Italië, dat wil zeggen naar al die bij elkaar gezette wonderlijke kunststeden, waar eeuwen Italiëgangers hun ogen op uit moeten hebben gekeken, naar dat tot op vandaag indrukwekkende zelfbewustzijn in stedelijke architectuur, naar die rijkdom in kerken en straten en torens en fonteinen, naar die kunstverzamelingen. En wellicht, toen ook al, naar die dolce vita-levenswijze: in stap, in praten, in zich nestelen op de terrasjes, in het natuurlijk gemak van mooie kleren dragen, in het bezetten van elke straathoek door een bar, als bewijs dat het leven voor iets anders gemaakt is dan voor zich voorbij haasten... Mooie namen ook: Udine, Cividale, Pordenone, Gorizia, Trieste, Caorle, Venetië, Treviso, Padua, Vicenza, Verona, Trento. Ze kunnen schel klinken, die vele Italiaanse klinkers, als de verkeerde stem ze uitkleppert, maar ze kunnen wel degelijk heel mooi zingen ook. Soms in het voorbijgaan, en je even achterom kijkt naar die bariton die langskomt. Of op de radio, al overheerst daar het klepperen, in die vele opgepepte commerciële zendertjes, praten alsof er buskruit uit hun kont schiet. Zo onder de kalmeermiddelen de Duitssprekende radiostemmen voorbijdrijven, zo in extase gaan de Italiaanse tekeer. Maar goed, een radio kun je ook uitzetten... 

En dan de ontdekkingen: de mozaïeken van het eerste christendom in het antieke Aquilea, San Zeno in Verona, het Comomeer...

*

foto: de schitterendste marmeren lippen die ik ooit zag... Van wie het beeld is heb ik jammer genoeg niet genoteerd, dat gaat zo als je gefascineerd staat toe te kijken...
Maar let ook eens op die dromerige blik. En op die lok voor haar oor, je kunt er zo het dons op haar wang bijdenken.

IMG_1587.JPG

06-06-15

Noord-Oost Italie: 2x lijnen

IMG_1689.JPG

IMG_1637.JPG

Trieste, Gorizia

05-06-15

Noord-Oost Italië: 2x abstract

IMG_1636.JPG

IMG_1680.JPG

middeleeuwse fresco Gorizia, vroegchristelijke mozaïekvloer in duomo Trieste

04-06-15

Noord-Oost Italie: 2x reflectie

IMG_1668.JPGIMG_1771.JPG

 Villagio dei Pescatore; Venetië

03-06-15

Noord-Oost Italie: 2x was

IMG_1764.JPG

IMG_1767.JPG

Venetië

02-06-15

Noord-Oost Italie: 2x de arm der wet

 

IMG_1902.JPG

IMG_1911.JPG

2x Verona: de eerste gelaten, de tweede zelfs naar Italiaanse normen luidkeels opstandig

01-06-15

Noord-Oost Italie: 2x licht

IMG_1654.JPG

IMG_1946.JPG

Gorizia voormiddag; Comomeer, 's morgens

31-05-15

Noord-Oost Italie: 2x bogen

IMG_1801.JPG

IMG_1827.JPG

Treviso, Padua

30-05-15

Noord-Oost Italië: 2x rechthoeken

IMG_1804.JPG

IMG_1811.JPG

Padua, Palazzo del Bo (geneeskundige faculteit, waar Galileo nog lesgaf) en huizen aan de Piazza dei Signori

29-05-15

Noord-Oost Italie: 2x cirkel (met goede raad...)

IMG_1712.JPG

 

 

IMG_1983.JPG

begraafplaats Aquilea: Dulce et decorum est pro patria morire = zoet en passend is het voor het vaderland te sterven... Arturo zal het in zijn laatste uren ook gedacht hebben...;

in Castello del Buonconsiglio, Trento vond ik deze mooie zwarte steen = een oog?: gnoti sautonidest, cognosce te ipsum = ken uzelf

28-05-15

Noord-Oost Italië: 2x knoop

IMG_1695.JPG

IMG_1960.JPG

(Aquilea, Trento)

27-05-15

Windgedruis

IMG_1607.JPG

 

Op Pinksteren was er een groot windgedruis, vertelt het verhaal. Die wind blijft me bij, meer dan dat gedoe met vlammen en talen. Wind is beweging, zet in beweging, onder de huid zelfs, jaagt het bloed uit zijn spelonken, rekt de oren uit tot ze heel ver kunnen horen, tilt de ogen op tot ze over de toppen kunnen kijken, of althans menen dat ze dat kunnen, nu zo’n grote arm hen voortduwt.

Wind is onzichtbaarheid die vanzelfsprekend is, zo aanwezig dat we er geen vragen bij stellen: onzichtbaar als de lucht die ons in leven houdt, diep vanbinnen. Net als lucht bewijst wind, mochten we het nog niet geloven willen, dat er groter is in ons levende lichaam, dat we gedragen kunnen worden, ook als we er ons niet van bewust zijn.

Hoe clever is dat lichaam van ons: het zet alle ramen open als de wind aanklopt, het laat de lucht stromen tot in de kleinste vezels, het kan de grootste vergezichten samenbrengen in één oogopslag, het verzamelt tijd en ervaringen, geeft er namen aan, die het onthoudt en opnieuw kan uitspreken, het kan luisteren naar wat er nog meer is, stil worden als de grootste lege ruimte en toch nog mooi helder klinken bij weer de eerste klank. Het kan zelf bewegen, het kan lopen, dansen, springen. Het kan zingen. Het kan zich overgeven aan de onschuld, in slaap, in dromen, in liggen, zitten en staan. En het heeft, in elke cel, kleine belletjes die gaan rinkelen als een ander lichaam dichtbij komt en het aanraakt: vreugde die muziek maakt.

En het kan verdriet opslaan, en pijn voelen, en verlamd raken, dat ook allemaal, het zou onlogisch zijn dat het de ene beweging kan maken en niet de andere. Maar ook daar wil het wonder doorbreken. Soms duurt het wat langer, soms lukt het niet, er zijn geen goddelijke wetten die alles bestieren, er zit geen systeem in. En waar dat wel het geval is, zoeken we koppig om dat te ontrafelen, brokstukje per brokstukje, om tenminste dat noodlot te kunnen elimineren. Het is waarlijk, om in oude woorden te spreken, heilige ruimte, ons lichaam, klein en groot tegelijk, en met zoveel vingertoppen die allemaal pijn kunnen doen zowel als juichen. Dat is wat de wind mij leert vandaag. Altijd weer in beweging komen, altijd weer aangeblazen worden. In beweging komen is niets minder dan in beweging kunnen komen, en dàt geloof moet ik vasthouden, tot mijn laatste snik, tot ook die laatste beweging.

Op de begrafenis van een oude oma, negentig was ze geworden, zat de dochter op een bepaald moment met een van haar kleindochters op schoot. Zij starend naar de kist naast haar, het kleine meisje voluit tegen haar borst liggend, zoals kinderen dat doen. En de dochter van de dode moeder hield haar wang diep verzonken in het haar van haar kleindochter. En ik wist niet, toen ik het zag, wie nu allemaal wie omhelsde. Leven gegeven, teruggegeven, doorgegeven. Het was wind die ik voelde, zoals je dat voelt als je plots ontroerd bent.

IMG_1609.JPG

26-05-15

Noord-Oost Italie: 2x meisje

IMG_1621.JPG

IMG_1698.JPG

 


Restje fresco in duomo Venzone na aardbeving jaren zeventig; mozaïek in vloer kerk Aquilea, eerste eeuwen na C

Twee aandoenlijke meisjes. Dat je dat zelfs met kleine gekleurde steentjes kan...

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende