26-06-10

Uit de zaak van de beenderen (Eugenijus Ališanka)

berlinde de bruyckere



                   

Uit de zaak van de beenderen (Eugenijus Ališanka, Litouwen, 1999)



zeshonderd jaar lang voelden de beenderen pijn in de middeleeuwen werden ze uitgerokken volgens de gotische schoonheidscanon in de renaissance geselden soldaten hen aan pilaren met slagen van ossenleer in de tijd van het classicisme pasten de architecten de regel van de gulden snede toe die om een of andere reden het procrustesbed werd genoemd in de sovjettijden gedurende de eerste wereldoorlog sleepten honden hen van de ene frontlijn naar de andere in de tweede wereldoorlog verschaften ze zeep in de naoorlogse periode werd elk beentje afgestroopt zowel waar het al lastig was om in de kou te pissen als hier op het kathedraalplein waar de vliegen zoemen in het laatste decennium van de eeuw had je zelfs technieken om beenderen te verbrijzelen maar vaker waren het artritis en radiculitis die hen bogen maar zoals pseudo-eugenijus het schrijft in het jaar tweeduizend zullen de beenderen verdwijnen en zal de aarde zich verheffen tot de nieuwe eon van een nieuwe beenderloze god



berlinde de bruyckere2




(Van deze dichter verscheen net een Nederlandse vertaling bij uitgeverij p, door Jo Govaert. Zo klinkt het in het Litouws:

IŠ KAULŲ LIGOS ISTORIJOS
šešis šimtus metų skaudėjo kaulus viduramžiais tampė juos ilgino pagal gotikinio grožio kanonus renesanso žydėjimo metais kareiviai plakė jaučio odos rimbais ant gėdos stulpų klasicizmo epochos architektai taikė auksinio pjūvio taisyklę kažkodėl socializmo laikais vadintą prokrusto lova pirmojo pasaulinio karo metais tąsė šunys iš vienos fronto linijos pusės į kitą antrojo metais virė ūkinį muilą pokary išrengdavo iki nuogumo kiekvieną kauliuką tiek ten kur ir nusišlapinti šaltyje buvo nelengva tiek ir čia katedros aikštėje dūzgiant musėms dešimtame dešimtmetyje dar pasirodydavo kaulus traiškančių mechanizmų nors daugiau suko artritas ir lankstė radikulitas bet kaip rašo pseudo-eugenijus dutūkstantaisiais metais kaulai išnyksiantys ir žemė įžengsianti naujajan naujojo dievo be kaulų eonan

(De dode paarden van Berlinde de Bruyckere zag ik voor het eerst in het Ieperse oorlogsmuseum, en ze maakten daar een onvergetelijke indruk, veel meer dan later in het Gentse Caermersklooster (of in de ruimten hier op deze foto's). Daar in Gent vond ik dan weer de wagen volgeladen met dekens en knuffels onvergetelijk: zovele onvertelde verhalen...Zie deze blog van 21/01/08.
De paardenhuid is echt, de houding is die van een in de dood versteven dier, alleen hebben ze geen ogen en ze hebben geen hoeven... Berlinde de Bruyckere kreeg dit beeld toen ze foto's zag van de zovele dode paarden in de hel van WO1. Ook allemaal onvertelde verhalen. Daarom is het goed dat zij een groter beeld zoekt, dat het verhaal van alle paarden weergeeft...)

De commentaren zijn gesloten.