27-06-10

Tak (Hubert van Herreweghen)

Nieuw Zeeland Oostkust-1


Tak (Hubert van Herreweghen, 1920)

Even, even tijdens het leven
word ik een ander ding gewaar,
een trilling van licht, om het even,
twee dingen gevoelen elkaar;
zoals engelen vroeger verschenen
verschijnt mij een kind of een tak,
een grashalm kan mij doen wenen,
zo oud werd ik, zo zwak.
Daar blinkt iets, ik loop er neven
zoals het rond mij schaverdijnt,
maar de nacht heeft het uitgewreven.
Wij zien maar iets als 't verdwijnt.
Zoals engelen vroeger verschenen
verschijnt mij een berm of een beek.
En een kind. Het is al verdwenen.
Zo oud werd ik, zo week.
Binnenkort ben ik uitgewreven,
een heilicht, een misverstand.
Maar even, nog tijdens het leven,
met oog, huid, oor, hand,
voel ik een ander ding beven
boven en naast mijn verstand.
In water, in licht, in zand,
staan hiëroglyfen geschreven.
In vriendschap daarmee wil ik leven
en geloven in het verband.


(Van de man die gedichten kan laten zingen...
En houdt van oude Vlaamse woorden - voor wie schaverdijnen niet meer kent: schaatsen...)

Commentaren

... .
Ik zie ze nog helder voor m'n ogen:
mijn schaverdijnen.
Gemaakt door grootvader. Een witteboord met verstandige handen.

Een geletterde mens
die ook fietsen en meubelen maakte.
Aardbeien en groenten teelde.

Ach, ik kreeg zijn naam,
maar niet zijn handen ...


Gepost door: Uvi | 28-06-10

De commentaren zijn gesloten.