26-08-10

Handleiding voor de doden

IMG_4146.JPG

Je kunt de doden tellen en proberen

uit te komen op een rond getal

dat niet veel plaats inneemt


Je kunt je oor in de lucht hangen

en denken dat in de doodstille

wind hun stemmen


Je kunt een vergezicht zoeken dat

in zijn glooiingen nog wat ijzer liggen heeft

het oppakken en wachten op


Je kunt een foto langer bekijken dan

voorzien tot je denkt dat het

een bekende is die je mist


Je kunt van zinken dromen en

koude en zelf ook onbeweeglijk liggen

en toch weer wakker worden


Je kunt namen beitelen in

hun schaduw en niet verhinderen

dat ze er in verdrinken


Je kunt de tijd vragen te helpen

met de herinnering en geloven

dat de tijd dat kan


Je kunt struikelen over een gat

in de dag, in je borst,

en toch blijven ademen


Je kunt stilstaan en iets liefs

horen zeggen in je hoofd en er is een hand

in je, misschien niet die van jou


Je kunt stangen in je lijf zetten

die je rechtop houden, nee iemand

legde ze ergens verloren en jij


Je kunt veldjes aanleggen met gras

dat nog rilt en stenen die niet rillen

kunnen en nog minder


Je kunt verder willen zien dan

je schamele ogen, ontmoetingen

als plooien die je openvouwt


Je kunt je hoofd schudden, je ogen

uitwrijven, je logge lichaam verwensen

dat niet dromen kan


Je kunt aan de levenden vragen

dat ze elke dag bewijzen

dat ze niet dood zijn


IMG_4238.JPG

 

Commentaren

Je kunt aan de levenden vragen

dat ze elke dag bewijzen

dat ze niet dood zijn


Vraag hen een brief te schrijven ...

Gepost door: Uvi | 26-08-10

Sommige mensen willen elke dag een stem horen, mijn oude moeder bad elke dag in stilte "god zegene en beware de kinders" en bezwoer zo het noodlot, ik lees in de gazet dat fotografe Lieve Blancquaert handenwrijvend in haar deur staat te wachten als haar dochter enkel de hoek om fietst naar de bib, wij zijn al blij als wij een mailtje krijgen en nog blijer als we een gezicht zien, ik schijn 's nachts soms zo stil te liggen dat Lieve mijn vrouw mij aanraakt om zich te overtuigen dat ik wel degelijk nog leef, enzovoorts... Die laatste strofe is harde realiteit...

Gepost door: Guido Vanhercke | 28-08-10

Guido,

53 - 58, Van vorige eeuw,
zat ik in een Klein Seminarie.
Gebogen over Grieks en Latijn.

Het schoonste moment van de dag was
als Tony, de primus perpetuus van de retorica,
met "de brieven" van thuis op de speelplaats kwam.

Het enige teken van leven. In illo tempore.

We hingen aan de slippen van 'z'n stofjas'. Verplichte kleding.
Hoe blij waren wij, zelfs met een open gescheurde en gecontroleerde brief.

Maar zovele dagen, kwam er niets.


Elke dag schrijf ik een 'brief' naar mezelf.
Nooit iets anders geschreven.

Gepost door: Uvi | 30-08-10

Nu begrijp ik de betekenis van je "brief", Uvi.
Woorden helpen ons een heel eind, maar uiteindelijk moeten we blijven vragen en praten, om elkaars betekenissen te begrijpen. Wij, mensen, als betekenisuitwisselaars. De zender van zijn storingen ontdoen, tot de kleur helder doorkomt, en het besprokene vanzelfsprekend wordt. Dwz als vanzelf mag en kan zijn wat het is. En wij daarmee ook...
Ach mocht de politiek dat ook maar eens begrijpen...

Maar terug naar jouw "brief": ik herken, in sommige opgesloten situaties als leger en internaat, dat wachten op bericht van buiten. Die eenzaamheid van opgesloten zitten. Niet te bestaan dan als nummer, terwijl je toch van jezelf weet dat je ademt en kijkt en er vanbinnen vanalles aan het verlangen is...
Ik herken ook dat schrijven aan jezelf. Heb heel mijn leven niets anders gedaan. Heeft me het leven helpen ordenen, dat schrijven, heeft me helpen nadenken en kijken. 't Is zoals ik op de homepagina van mijn (te lang niet meer aangevulde) website De Aanraking zet: "Men schrijft niet om gepubliceerd te worden, men schrijft om te ademen"

(Hoewel ik, na jaren, toch weer begin te denken dat ook een publicatie me goed zou doen, omdat ik er nieuwe mensen mee zou ontdekken... Maar ja, commercie is een ding dat ik niet helemaal begrijp. En grote verlegenheid overvalt me als ik op de markt moet gaan staan. Je schijnt daar een speciaal talent voor nodig te hebben.)

Blijf maar naar jezelf schrijven, en laat de anderen ondertussen maar meelezen...

gr
Guido

Gepost door: Guido Vanhercke | 31-08-10

Na uw twee commentaren blijf ik zitten met het gevoel
dat ik u 'kwetste' met m'n reactie.

Kent u ondertussen deze jongen niet voldoende
om te 'weten' dat dit niet in zijn aard ligt ...?

Maar ik krijg 'ontelbare' connotaties bij al wat ik lees.

Gepost door: Uvi | 31-08-10

De commentaren zijn gesloten.