30-08-10

Het laatste zien (na een bezoek aan Sachsenhausen KZ)

Berlijn juli 2010-76.JPG

 

 

Als de dood dan toch

van lichamen houdt

laat hij zich dan tonen

in een lichaam, bleek

van het schrikken

en versteven van

het gewicht, laat hij

dan wachten tot

het verdriet genoeg

aanrakingen heeft

verzameld om zichzelf

een tijdje te bedriegen

laat hij dan niet

nooit gewoon wegblijven

oplossen in de lucht

niet meer thuiskomen

zo laf mag een dood

niet zijn, laat hij

in de ogen kijken

van wie hem ziet

en volhouden

beleefd maar koppig

dat hij gelijk heeft

 

Berlijn juli 2010-39.JPG

 

Die reis door oorlogen, volksverhuizingen, etnische zuiveringen, wederopstanding heeft me blijkbaar goed aangegrepen, want dit is al het vierde gedicht "over de doden". Zeker met de beelden en de kennis van Sachsenhausen KZ nog in mijn hoofd maakt dit gedicht zich woedend op de lafheid van een dood die zich bijna anoniem voltrekt en onzichtbaar kan verdwijnen, zonder een spoor achter te laten. Wat een totale lafheid, vergeleken met de trouwe en zichtbare aanwezigheid van wat leven is...

 

Commentaren

Knap! Drieëntwintig (een priemgetal) regels die de dood doen (be)grijpen, of althans een plaats en een tijd geven.

Gepost door: Guy | 30-08-10

De troost van een priemgetal?

Gepost door: Uvi | 30-08-10

Neen, het is niet een (priem)getal of één of andere plaatsvervangende geometrie die me kan troosten. Het gaat me om het zichtbare, datgene wat je in de ogen kan kijken en al dan niet gelijk kan geven. Alhoewel een abstracte orde, de bedrieglijke eenvoud van het harmonieuze, de dingen soms draaglijker kan maken.

Gepost door: guy | 31-08-10

Zoals in de muziek... In jouw muziek, zet er wat meer van op je blog...

Gepost door: Guido Vanhercke | 31-08-10

"De eenzaamheid van de priemgetallen"

ik dacht dat wat voor de ene eenzaamheid betekent
een ander troost kan bieden...

denk aan de heremiet in een woestijn ...

mvg

Gepost door: Uvi | 31-08-10

De commentaren zijn gesloten.