27-09-10

Voor M.Vasalis

 

IMG_4092.JPG

 

 

Voor M.Vasalis

 

 

Mevrouw, dat aan een ogenblik

nog zoveel tijd wil kleven.

Dat de grootste pijn verliezen is.

Dat ook die pijn je moet vergeven.

 

Dat herinnering een kind is

en verlangen dunne dunne huid.

Dat aan de wanhoop je moet komen

met zachte vinger en een zacht geluid.

 

Dat armen heilig kunnen zijn

als ze geloven in erbarmen.

Dat wenen uit ons allen komt

van diep, van dieper, diepste grond.

 

Maar ook geluk, mevrouw, zoals u zei,

geluk is ondergronds, een stroom

die eenzaam is maar open gaat en wijd

waar men met blote voeten in moet lopen

 

want slechts met oude hand en voet, verweerd,

zullen we het grote leren, dat komt,

dat komen moet, wie weet, met overvloed.

Dat, mevrouw, heb ik van u geleerd.

 

 

 


De commentaren zijn gesloten.