04-10-10

Voor Constantijn Huygens

IMG_3252.JPG

 

Voor Constantijn Huygens

 

 

Weledele heer, zeg ik, en u glimlacht

want u hebt genoeg mensen ontmoet

om in mijn groet de onschuld te zien

van kleine nieuwsgierigheid.

 

Bij de heren glimlacht u niet,

weet u dat taal en kleren u

beschermen, tegen macht, tegen jacht.

Dat het leven u niet meer slaan zal.

 

Het verdriet voor haar die uit uw handen

viel in onbegrijpelijke diepte,

er gaat geen dag voorbij of er zijn

schimmen die kijken, fluisteren soms.

 

Maar de mildheid doet minder pijn

met de jaren, in uw armen die ook

van uw kinderen zijn, en van de vrienden

en dankbaar bent u dat u alles nog herkent

 

bij zijn naam kunt noemen, laten zingen

wat in uw hoofd al zo lang zingen wil,

deze feestelijke droefheid, dit

hevig aanwezige dromen.

 

U zingt het leven om des levens wil

en laat het leven met uw wil

verklinken, steeds langer en steeds wijder,

tot ook u zinken mag, mijn heer.

 

Wij blijven achter, maar wij horen u,

het zijn geen stemmen die de nacht

verwijten, ze willen hem begrijpen

en wij verdragen hem door u.

 


Commentaren

Maar de mildheid doet minder pijn

met de jaren,


Guido,
hoe alles door je leven kroop, buitelde, verzoop ...
om dan je vingers te bereiken
om te zingen ... te zingen van het leven en de dood.

Mooi, mooi ...

Gepost door: Uvi | 05-10-10

Dank je, Uvi. Zelf ook mooi gezegd.

Gepost door: Guido Vanhercke | 05-10-10

De commentaren zijn gesloten.