12-10-10

Voor Henry David Thoreau

20091104_0050.JPG

Voor Henry David Thoreau

 

Een lichaam als instrument, en meebewegen

als de wind er in wrijft, dat je niet meer

weet, wie nu tokkelt en wie zingt

 

Een lichaam als stem, en dat er een leegte

is die daar in open wil, en een toon

laat horen als adem, als een groot ja

 

Een lichaam als oog, dat geen woord

wil overslaan, en als woord, dat

alles wil zien. En van wie die scherpte

 

Een lichaam als oude wil, dat met

de bomen leeft, en van de vogels tellen

leert met tijd, met uitval en begin

 

Een lichaam kind van groter lichaam

van zichtbaarheid die blijft, die breekt

Maar in dat verlies nog alles weet

 

20091104_0044-1.JPG

Thoreau is beroemd geworden door zijn dagboek Walden, het verslag van een twee jaar durend verblijf alleen in een bos en aan een meer dat Walden heette, niet ver van zijn thuis. Het verslag is opgesteld als een onderzoek naar leven dicht bij de bron van leven, de natuur. Ik herinner me speciaal het hoofdstuk over geluiden, Sounds, maar ook vele andere, heel herkenbare momenten en situaties. Thoreau probeerde breed te denken over die band met de natuur, niet louter te beschrijven, en was in die zin zijn tijd eeuwen bijna vooruit. Pas nu, met de ecologische beweging, maken we de zelfde (inhaal)beweging. Maar het zijn toch die kleine en grote observaties die voor mij het boek speciaal maken.

Ik surf ook regelmatig eens naar een site die zijn grote dagboek online zet, met af en toe een fragmentje: http://blogthoreau.blogspot.com/

 


De commentaren zijn gesloten.