28-10-10

Voor Pieter Bruegel (1520-1569)

 

IMG_4780.JPG

 

 

Voor Pieter Bruegel (1520-1569)

 

De jongen die de pan schoonlikt,

heb je hem van je honger verteld?

Maar hij kijkt niet op,

hij wil eten, nu het kan.

 

Meer zijn er die in kleine ramen

schuilen, onder tafels dobbelen,

dansen tot er geen wereld meer is.

Spelen is weelde van de armen.

 

Voor de rest gebeurt alles zoals

het gebeurt. Je kunt in bomen hangen

tot de ruiters voorbij zijn.

Maar de ruiters komen terug.

 

Hier worden torens gebouwd,

daar staan velden in brand

en niemand weet of ze

iets met elkaar te maken hebben.

 

Niemand weet ooit waarom.

Zijn het wel beslissingen, als de

kraaien komen, of is het gewoon

een honger die te groot werd

 

iemand die begon te slaan

en niet ophield, koude die

alles dichtvriest overnacht,

het gebeurt zoals het gebeurt.

 

En zelfs de heren weten niet

dat ze morgen zullen sterven,

dat een boom het langer uithoudt

dan een koninkrijk.

 

 

 

Bruegels werk bekijken doet me altijd iets. Is het dat vogelperspectief dat zoveel ineens ziet, zoveel leven? Is het die intense aandacht voor elk klein leven apart? Is het die tragiek, zichtbaar of weggedanst & weggegeten? Is het die angst voor geweld, en honger, en dood? Is het die weergaloze techniek?

Commentaren

Ook dit gedicht lijkt wel vanuit vogelperspectief geschreven; badinerend over wat er gebeurt zoals het nu eenmaal gebeurt, om dan plots in te zoomen op een ontnuchterend feit, dat iemand begint te slaan bijvoorbeeld en niet meer van ophouden weet. Sterk.

Gepost door: Guy | 29-10-10

Dank voor dit stimulerend commentaar.

Gepost door: Guido Vanhercke | 29-10-10

De commentaren zijn gesloten.