09-11-10

Wind

IMG_4770.JPG

 

Uit het dagboek van Thoreau van 4 november 1852:

Must be out-of-doors enough to get experience of wholesome reality, as a ballast to thought and sentiment. Health requires this relaxation, this aimless life. This life in the present. Let a man have thought what he will of Nature in the house, she will still be novel outdoors. I keep out of doors for the sake of the mineral, vegetable, and animal in me.

(Moet genoeg naar buiten om de werkelijkheid als een geheel te ervaren, om denken en voelen een tegenwicht te geven. Gezond zijn vraagt die ontspanning, dat doelloos leven. Leven in het nu. Denk binnenkamers maar wat je verlangt van de Natuur, eenmaal buiten zal ze toch weer anders zijn. Ik blijf buiten gaan omwille van het minerale, plantaardige en dierlijke in mij.)

 

Voor de goede orde van iets groters in mij moet ik naar buiten kijken, dat eerst. En zien hoe het licht zich inkleurt in dit seizoen, in dit licht van laag over laag, oudgeworden licht soms, maar nog zo vitaal. En al die kleuren kleuren mij dan vanbinnen. En zo laat ik mij elke keer weer schilderen, alsof ik een doek was om meesterwerken op te maken, niet meer, maar ook niet minder.

En soms moet ik, zoals Thoreau, naar buiten. Om de kou te voelen die voorzichtig aan mijn huid komt, als iemand die beleefd aandacht vraagt. Om de wind te voelen door de luchten van wolken en boomtakken en wegen nog nat van de vorige regen. Ook de wind is iets groters in mij, altijd zo geweest, alsof ik weet heb van een vorig leven in een ander continent. Ik voel mij geen mineraal, plant of dier, maar misschien voel ik mij een wind. In elk geval ga ik wagenwijd open, meer wind kan een mens niet zijn dan zo open gezet, zo doorwaaid, zo losgelaten wapperend...

Geen tegengewicht voor verstand en gevoel, maar een soort herkenning van eigen familie. Van eigen taal. Van eigen stap. Het gaat vanzelf, je moet er niets voor doen, je komt thuis...

Wind is mijn gezondheid. Wind is mijn doelloosheid. Wind is mijn leven buiten mijn vel. Out of doors. Want alle deuren staan open. Iemand vergat ze dicht te maken.

 

De foto toont een heuvel in de Cotswolds, waar de wind wolken over jaagt. Biezonder is dat het hier gaat om een oude pokkenheuvel, waar pokkenlijders verplicht werden zich af te zonderen. De sporen van dat leven in isolement zijn nog te vinden.

Commentaren

"maar misschien voel ik mij een wind."

Misschien zijn wij wel familie van mekaar ...

klager in de spleten van de ramen
zanger in de beukenhagen
dichter in de lindebomen
schrijver op het water ...

mvg

Gepost door: Uvi | 12-11-10

De commentaren zijn gesloten.