25-11-10

Sneeuwnacht (3)

20100214_1116.JPG

 

Nachten die ik mij herinner:

staande voor een zwarte oceaan, en in het gebulder opende zich een onderwereld

staande onder de sterrenhemel boven de woestijn, en de tover van zwart velours en onophoudelijk gefonkel (grootheid die ik, kleine, bijna kon aanraken...)

lopend door een onverlichte straten, op weg naar huis, en de waanbeelden die dan willen opdoemen . Er zijn blijkbaar nog werelden, en sommige hebben nog nooit van mensen gehoord...

in een groepje vriendenruggen, mij koesterend in late warmte van de stad

lopend door een bleek verlicht en zwaar zwijgend Brugge, na middernacht, in een leegte die mij aan een ziekte doet denken (Bruges-la-morte)

liftend op de Antwerpse ring, en in het vuile geel van geluid en snelheid moet ik in mijn vel knijpen om te voelen of ik nog besta

's nachts uit het raam kijkend (op de terugweg van badkamer naar bed), en voor mij ligt een groot prehistorisch dier, diep verzonken in zijn eigen tijdeloze ademhaling

een ander prehistorisch dier, als het zich traag opricht: sneeuw die valt in de nacht

 

De commentaren zijn gesloten.