29-11-10

Voor Alfred Brendel

 

IMG_3300.JPG

 

 

Voor Alfred Brendel

 

 

Alles is vriendschap. Alles moet

vriendschap zijn, de hartklop,

de hand die aan de deur

vraagt om leven, de vinger

die in het zwijgen een groot

luisteren bevrijdt

 

Aangeslagen klinken we

eindeloos door, dat is

vriendschap

 

Een begin maken met

voltooiing, dat is

vriendschap

 

 

Alfred Brendel zag ik voor de laatste keer spelen in Bozar in Brussel, nu alweer enkele jaren geleden, zijn afscheidstournee. We zaten op de verdieping achter ruggen, en toch leek het of de oude man met zijn trekkende mond enkel voor ons speelde. Of liever: voor elk van ons.

Hij had een aanslag die je ontroerde, hij had een diepgang waar geen woorden voor zijn, hij gaf ons een ruimte waar leven anders en ruimer was, misschien legde hij onze toekomst vast. Want zoals een toon kan raken aan volmaaktheid , zo raken wij mensen ook aan een soort volmaaktheid als wij die toon kunnen en willen horen. Hoe groot zijn we dan...

Muziek heeft een visie op het leven die mij aangrijpt: samen spelen, samen klinken, wat kan er mooier zijn? Als noten dat voor ons kunnen, kunnen wij mensen dat dan ook niet? Als zij zo prachtig gemaakt zijn om te zingen, zijn wij dan niet prachtig gemaakt voor vriendschap, voor die samenklank?

 

(Foto: concertzaal Barcelona, zo precies weet ik het niet meer)


Commentaren

Gelukkig is poëzie niet geheel te bevatten.
Zo grenzeloos is ook de reikwijdte in breedte, hoogte en diepte van muziek, van vriendschap. Voorbij de spiegel begint het wonder.

Gepost door: Myriam | 01-12-10

Wat zeg je dat mooi, Myriam.
Als leven vriendschap is, dan worden we aangeslagen als pianotoetsen. Mij fascineert dat verschijnen uit het niets, maar jij durft verder kijken en dat benoemen in je laatste zin. Dat is er een om te onthouden.
Was het niet Alice die door the looking-glass keek?

mvg
G

Gepost door: Guido Vanhercke | 01-12-10

De commentaren zijn gesloten.