14-12-10

Voor Sebastiao Salgado (in de reeks brieven)

 

salgado_covers.jpg

 

 

Voor Sebastiao Salgado

 

 

Ben je zeker, Sebastiao, dat het jouw hand

is die heeft afgedrukt? Dat het jouw tijd is

die hier achterbleef?

 

Van wie dan is de ontroering die

zich van ons meester maakt?

Die ogen die we delen, zelfs

al kijken we weg?

 

In het leven zijn er ogenblikken

die van ons allen zijn, omdat

we weten dat onze huid

ons niet eeuwig zal verbergen,

omdat we toch ooit moeten ademen

van de aanraking die ons alleen liet.

 

Is het die hand, Sebastiao,

die ik in je foto zie?

 

 

salgado.woman.jpg

 

imgSebastião-Salgado3.jpg

 

Sebastiao Salgado is een Braziliaans fotograaf, woonachtig te Parijs, die wereldberoemd werd met zijn foto's over vluchtelingen, en over mensen aan het werk.


Commentaren

Sebastiao Salgado
is een Braziliaans fotograaf,
woonachtig te Parijs,
die wereldberoemd werd
met zijn foto's over vluchtelingen,
...

Dag Guido,

mag ik namens de 'afgebeelden' enkele vragen stellen aan S.S. ?

Waarom nam je onze hoop mee
en klopte je het zand
van je sandalen en de klep van je toestel?

Wie toonde je de trofee van je shot,
zagen zij ons als aangeschoten esthetisch wild
of liepen ze te klagen
over de sneeuw en het lange wachten aan de kassa?

Ons hoor je niet klagen. Over de afstand.
Heen.

...

Neem me niet kwalijk, Guido,
soms heb ik het moeilijk met dit soort beelden.

mvg

Gepost door: Uvi | 14-12-10

Beelden nemen, Uvi, zoals woorden dat ook doen. Zolang ze meenemen en doorgeven, zolang ze blijven kijken en spreken, lijkt het mij goed.

Getuige daarvan jouw woorden. Ook jij voelde je door hen "aangesproken". Hen hoorde je wel klagen, over de afstand heen. En misschien was dat het enige wat de footgraaf voor hen kon doen...

Ik zie hier geen esthetisch wild (dat heb ik eerder bij reclame en weekendbijlagen vol design en reisjes en binnenhuischirurgie), ik zie mensen die met respect zijn geportretteerd. En daardoor een grotere stem krijgen...

Of die gehoord wordt?
Ik proef in je woorden zelfs een lichte bitterheid. Dat zal wel met de onmacht te maken hebben, die mensen van goede wil voelen als ze hun ogen open houden. Wat kan een foto, wat kan een klein besef tegen de grote onrechtvaardigheid... En toch, liever de waardigheid van die Afrikaanse man, dan de waardigheid van de boekskes, of de spelletjes op de teevee.

En, los van kommer en kwel: als ik oud zou worden als die vrouw, met zoveel rimpels als bewijs van een lang leven, dan zou ik mij niet ongelukkig prijzen. Integendeel. Ik zou mij de Britse dichter Auden wanen, die er ook genoeg had. En ondertussen de prachtigste ritmen in zijn woorden legde. Of ik zou veel te veel geld vragen als De Laatste Show mij op het scherm wil, en uiteindelijk, als ze dat vele vele geld toch zouden willen betalen, toch niet gaan...

Gepost door: Guido Vanhercke | 14-12-10

Guido,

mooi antwoord, maag mag ik nog even. Oratorische vraag, voor het gemak.

Ik plaatse enkele woorden onder mekaar. Dat zag je.
Er zit wat discrepantie tussen.

Wat ik in concreto wilde zeggen is,
dat ik vrees: dat bepaalde fotografen 'wereldberoemd en rijk worden'
op de kap van hun afgebeelden ...

en hun fotoboeken stranden op salontafels van designchirurgen,

het is die 'bitterheid' die je las.


mvg

Gepost door: Uvi | 14-12-10

Ja Uvi, die salontafels he. Wat goeds is daar ooit van gekomen.
;))

Gepost door: Guido Vanhercke | 14-12-10

heel mooi !

Gepost door: bruidsfotograaf | 29-12-14

De commentaren zijn gesloten.