11-01-11

Inleiding op de geliefde (14): Verjaardag...

 

 

IMG_3231-1.JPG

 

Inleiding op de geliefde (14): verjaardag

 

 Vandaag is mijn vrouw jarig. Ouder worden doen we één dag per jaar wat meer dan de andere dagen. Daarom worden verjaardagen ook gehaat, soms. Alsof die arme dag er iets kan aan doen dat het leven beweegt.

 Toch doet zo’n ritueeltje ook trouw wat het moet: even stilstaan. Verwondering is niet alleen een gevoel maar ook een intellectuele stap: even opzij gaan staan, even uit de beweging stappen, en het besef ruimte geven dat hier iets uitzonderlijks bezig is: dit tastbare leven, dat een naam heeft en al zo lang beweging met mij deelt, dat ik kan aanraken, dat ik kan aanraken met de klank die haar naam is, dat door niets anders te vervangen is, al lopen er miljarden mensen rond, dat honderden gezichten heeft om te zien, om te voelen, om te onthouden...

 Verwondering is ook een intellectuele stap omdat ze niet vrijblijvend is. Als ik die vrouw bezig zie en merk dat ik haar bewonder, dan pas ik, bewust of onbewust, ook mijn beeld van het leven zelf aan. Dan laat ik het besef toe dat het leven kan zegenen, mij zegent. Dan besef ik hoe kostbaar het goede is, en hoe zorgzaam ik daarmee om moet gaan. Dat gegeven goedheid niet vanzelfsprekend is, noch in rechte noch in verdienste, en dat ik daar toch getuige van mag zijn. Dat dit krijgen het grootste mysterie is van de aanwezige wereld, en dat we een leven nodig hebben om dit krijgen te leren.

 Maar de ervaring is ook heel basic: ik mag dan wel haar scherpe intelligentie bewonderen, ik draag dan wel de gevolgen van. Als mijn woorden slordig bij elkaar gezet zijn of ik onjuiste informatie geef, dan zal ik het vlug horen. Vroeger reageerde ik betrapt-nijdig, nu corrigeer ik mezelf veel makkelijker. En glimlachend: ik heb geen personale mental coach nodig, zij houdt me wel wakker. En op de grond, waarop alles staat dat leeft of gezien wil zijn. Ook de kleine afspraak, of het correcte feit.

 Maar glimlachen van bewondering doe ik ook als er zich een probleem aandient en ik merk dat ze in dat hoofdje van haar weer allerlei oplossingen aan het uitproberen is. Soms komt ze, uit het niets lijkt het wel, met suggesties die mij aan uitvindersbloed doen denken. Ze lijkt een klein meisje dan, dat haar vinger opsteekt en aan de juf vertelt wat ze heeft bedacht.

 Bewondering. Er zit voor die vrouw van mij overal een mogelijkheid tot orde in. In alles, en die orde zoeken en vinden is zelfs een groot genot. Het is haar heel persoonlijke visie op scheppen. Geef haar een oude, vergeten zolder en ze kickt. Geef haar een archief, en ze is dagen bezig. Geef haar een job, en ze maakt hem efficiënter, minder lastig, meer menselijk. Het gaat vanzelf, de gedachte aan macht of geld komt niet eens bij haar op. Een in aanleg halve clochard als ik heeft het maar getroffen met zo’n talentje. Ik glimlach, en mijn dankbaarheid glimlacht, en samen bewonderen wij.

 En dan heb ik het nog niet over de leegte die ze kan maken als ze luistert, een zachte leegte die zovelen al als een weldadige bevestiging van hun (soms wankele) bestaan hebben gevoeld. Haar zwijgende aanwezigheid is er eentje die je inderdaad voelt, het soort aanraking dat zich direct toegang verschaft tot je binnenkant, zo gaat dat met die goedheid die tussen mensen mogelijk is.

 En wat ook meegenomen is: dat ze van zichzelf niet beseft hoezeer ze te bewonderen is. Ze denkt eerder het tegendeel, een soort wankelmoedigheid over dit bestaan van haar, alsof net daar geen orde mogelijk is, zozeer overvalt haar de twijfel soms. Maar liever dat dan zelfingenomenheid. Soms zit in twijfel een hele mooie levensdanspas, al weet de twijfelende dat vaak zelf niet. Maar ik zeg haar dat dan, of ik probeer haar dat te zeggen door even zacht als zij te zwijgen en te luisteren. En haar voorzichtig van binnen aan te raken in die tere verlorenheid, dat zuivere besef van kwetsbaar bestaan...

 

 


Commentaren

iets uitzonderlijks ...

Een uitzondering op de tastbare regel.

Mag ik jullie nog vele verjaardagen
van geluk wensen.

Gepost door: Uvi | 12-01-11

Felicitaties voor de vrouw die zo bewonderd en geliefd kan verjaren
en voor de man die zijn vrouw zo kan liefhebben en bewonderen.
Geluk om in lengte van dagen te blijven koesteren...

Gepost door: Myriam | 12-01-11

Ik sluit mij aan - Felicitas -
tenminste,
al het goede.

Zeldzaam lijkt het wel tegenwoordig,
dat twee unieke mensen hun enigheid
in jaren samen beleven; bewust.
Mooi

Òp naar de toekomst ...

Gepost door: Cor Beau | 12-01-11

bedankt...

Gepost door: Guido Vanhercke | 13-01-11

De commentaren zijn gesloten.