14-01-11

Januariregen

IMG_4048.JPG

Januariregen


Het licht hangt tussen de huizen in grijze

doeken, vochtig nog van oudemensenvuil.

En zelfs de druppels vallen te traag van de

takken, alsof luiheid geen keus was.

 

Het is januari, ik weet het, en ik

wil denken dat ik geen negentiende-

eeuwse romantische aansteller ben

als ik zeg dat de regen door mij drijft.

 

Maar dat ben ik natuurlijk wel.

Waarom zou je klagen, zei iemand,

die haar hele leven in Congo heeft gewerkt,

er komt hier toch water uit de kraan?

 

Verspeel je een recht op droefheid

als je ergens woont waar water uit de

kraan komt? Of als je zonder

veel ongelukken oud mag worden?

 

Of mag je treuren met de takken?

Treuren is misschien een heel zorgvuldig

herinneren, of samen gaan zitten, met

je lichaam, om beter na te denken.

 

Daarom: niet klagen, nee, zolang er water,

maar stilletjes achterblijven en

nog even al het hopeloze vasthouden,

vasthouden en nakijken, dat wel.

 

 

 

Commentaren

Ik mag fier zijn dit meesterbrein van de poëzie als leerkracht te hebben gehad. :-)

Vele groetjes!
Kirsten

Gepost door: Kirsten De Beule | 12-02-11

hartelijke groet, Kirsten!

Gepost door: guido | 13-02-11

De commentaren zijn gesloten.