21-01-11

De Aanraking (2)

IMG_3995.JPG


2.  Het grote vervloeien


Het grote vervloeien. Het heeft te maken met de duizelingwekkende diepte die je in alles kunt aantreffen, je moet alleen maar lang genoeg kijken.


Met dieren en dingen is dat het makkelijkst. Ze hebben geen ijdelheid, ze verbergen hun angst niet, ze lopen niet weg.


Zo'n vogelveer, daar zit zo'n tijdeloze drang naar volmaaktheid in, daar word je stil van. Verwondering is een hogere vorm van nadenken. De ogen van de poes als die je aanstaren, en zij staat in een brede plas zonlicht op de stenen vloer. Of variatie ophetzelfde thema: ik sluit mijn ogen en laat mijn gezicht masseren door de zon, een handeling die indrukwekkend voelbaar is.


Zielen van dichters worden met die trage blik geboren, denk ik soms, of ze het nu weten  of niet. De dichter, dit gehucht waar koningen wonen en bedelaars, waar vrouwen doodgaan aan liefde en honger, waar kinderen spelen en groot worden, waar het lawaai uit alle hoeken van de wereld soms opentrekt als mist en muziek laat horen of weldoende leegte, waar iemand op een stoel zit en wacht, in levende lijve, en zo nabij dat hij hem zou kunnen aanraken, als hij wilde. Een gehucht met een museum, met een bibliotheek, met angst in de wintermaanden en tuinen in de lente, met wil en onwil, trots en ondergang, glorie en stilstand. Soms tocht het, soms sluit het huis als een schelp, soms blijft er iemand, een moment dat eeuwig zal worden. En altijd zijn er gezichten, van jongens, van oude mannen en vrouwen, van de neger langs de huizen, het meisje aan de kassa, de muzikant, de eerste minister. En altijd zijn er woorden. Plaatjes. Emmertjes. Stenen. Handpalmen. Bergen. Als de woorden er niet waren, verviel het gehucht tot as, stof dat slechts opwaait onder de voetstap van wie onbewust van wat geweest is, voorbijgaat. Op weg naar nieuwe concentraties, nieuwe punten, nieuwe cataclysmen. Hij weet het niet, hij droomt niet, hij gaat. Zoals 's avonds de opkomende wind zijn voetstappen weer toedekt.


Commentaren

Beste Guido,

ik smul uw tekst; ik houd van de verwondering, de beelden, losser constateringen zonder de dwingende stelligheid zo algemeen bekend. Sommige 'atoombommen' van ideeën die wereldwijd opgang gevonden hebben en als definitieve waarheid onderschreven .. zonder vraagtekens, zonder droomverwondering, zonder ook maar een kiertje aan de deur.

Mag ik, anders verwijdert u gerust maar, als voorbeeld een Dar Witz ter illustratie
van mijn ergernis aangaande dat soort vooringenomenheid om te 'verklaren'?
Eens geschreven; en ik verkies dan zo veel liever 'een aanraking' dan die plompe vuist die stilslaat.


geen wetenszwaard noch filosofische van binnen
kant noch walt een dichter bij
de zinnen stromen over land en
lucht ligt als de afgrond onder voeten
een stroomversnelling valt stilaan tot aan de knieën
die nooit knikken om te boeten voor het liegen
jegens de blinden
sluit de blinden doof met levertraan als ogensmeer
om zelfs het vaag vermoeden te bedriegen want weet
ik weet
ik weet
ik weet
en daarom eis ik enkelend 't gebod volmondig te beamen
ik ben nog groter, amen, dan mijzelf en darwin samen
jawel ik ben een eigen god
en god moet wel beschamen

?

vooreerst zing ik mijn toontjes lager
zo van natuur brak ingekeerd want immers
stof zijn wij en tot het stof worden wij allen weer gekeerd
hoezee hoe darwin wind van leer
hoe lichtendblind en hoe bezeerd

Ik blijf verwonderd, ongeleerd

Gepost door: Cor Beau | 21-01-11

Bedankt dat je mijn woorden 'droomverwondering' noemt. De aboriginals kleurden zo hun kennis in, als droomverhalen, die dan nog gezongen moeten worden. Soms zal ik wel een soortement aboriginal zijn, zo'n poëtisch = mythisch denkend en kijkend wezen, dat geen verstand heeft van utilitair denken en ge(mis)bruiken.
Ik overdrijf hoor, ik vul mijn belastingsbrief nog heel aandachtig zelf in (en vandejaar geld teruggekregen, hoera).
Laten we zeggen dat ik niet probeer 'lichtendblind" te zijn, maar wakend in de nacht. Vita vigila.

Wat is een Dar Witz? Een witz ken ik, maar een dar witz niet.
Ik zie hier en daar van die sterke woorden die mij bijblijven ('wetenszwaard' is er zo een: hoe meer we weten, hoe meer zwaarden van Damocles, want hoe meer keuzes we moeten maken).
Maar wat is 'walt'?

hartelijke groet

Gepost door: Guido Vanhercke | 21-01-11

De belastingbrief van een Aboriginal ..

Dag Guido, dat bedoelde ik o.a. gisteren met 'de contrasten'; de dingen waaraan we hebben te voldoen.

De Dar Witz is natuurlijk niet helemaal serieus.
Darwin - Darwitz; het lukt mij maar niet de man serieus te nemen.
En ik denk dat de 'survival of the fittest' voornamelijk projectie is van 's mensens wandelen en handelen met z'n medemensen. Dus, ik durf en prefereer in 'twijfel' te blijven.

Walt; niet serieus; iets raakt kant noch wal (voor mij inzake dezes; ik blind?).
Wetenschap kant noch walt een dichter bij. Vrij woord ge(mis)bruik.
Uvi heeft mij meermalen gewaarschuwd voor WM. Ik moet dit niet doen...
Misschien moet het dan maar 'kant noch bralt' worden.
Zoals de denkende mens een raadsel is voor zichzelf, zo is het zelf een raadsel voor de mens.
En al het 'stellig weten', William Faulkner, het geraas en gebral, de titel alleen.

Wedergroet van harte Guido Aboriginal; Guido ah, Original

Gepost door: Cor Beau | 21-01-11

De commentaren zijn gesloten.