19-01-11

De Aanraking (proloog)

 

Twaalf jaar geleden verscheen mijn boekje De Aanraking, bij uitgeverij Davidsfonds. Of het nog verkrijgbaar is, ik vermoed van niet, wie wil kan het altijd vragen. Maar het werk is mij (en nogal wat anderen) dierbaar gebleven, onder andere door het filosofietje dat ik gaandeweg naar boven schreef en dat mee met mijn bloed door mijn lichaam stroomt: dat alles wat bestaat ooit, bij zijn ontstaan, is aangeraakt, en die oorspronkelijke aanraking nooit meer vergeet maar blijvend terugzoekt, als een nieuwe bevestiging van zijn bestaan... En er zijn veel aanrakingen: horen, zien, voelen, spreken, weten, onthouden, verlangen...

Ik wil graag deze blog gebruiken om het boek online te zetten. Dag na dag. Veel leesplezier.

 

IMG_4396.JPG

 

Er is zon en er is wind, en meer moet de ruimte niet hebben om aanwezig te zijn. Dunne laagjes zilver hebben zich op de takken gelegd, er zit een heel ijl ritme in de windvlagen, vogels vallen uit de lucht alsof het niets is. De wereld glijdt in nieuwe olie voorbij en hapert nergens.

Al dat bewegen. Die muziek van al die wezens en vormen, als ze rollen, tegen elkaar botsen of zomaar gezien worden. Dat onophoudelijke duizendvormige stromen.

Maar soms kan ik stilvallen, als een kind dat niet meer meespeelt en gaat staren. Vreemd: ophouden met bewegen om meer beweging te voelen. Vreemd: apart gaan staan en beseffen dat je erbij hoort. Hoe moet je naar jezelf kijken, tenzij in de spiegel van al het geschapene. Hoe moet je naar het geschapene kijken, tenzij door je eigen ogen.

 

De zee verandert voortdurend, zegt Arno. De zanger houdt van zijn zee. Je voelt het aan zijn woorden, hij heeft gekeken. Misschien moet ik naar de wereld kijken zoals Arno, ik die altijd zeeën in mijn oren hoor, voorbijschuivende én blijvende massa's water die hoorbaar tekeer gaan of stil wiegen of in het maanlicht glanzen als ik ernaar kijk. De wereld is zo'n grote zee van wezens en gebaren en woorden en stenen en gedachten en blikken, en soms ga ik wel kopje onder in de branding, word ik opgetild en neergezet op een plaats waar ik het niet verwacht, door krachten die ik niet verwachtte.


Maar ik moet blijven kijken en liefhebben als Arno de zanger. Er zit niets anders op. Als ik twee keer kopje onder ga, denk ik al dat ik ziek ben. Mijn kop vol water, mijn keel vol zout, mijn gedachten aan flarden. Zo'n zieke ligt maar in zichzelf te staren, en dat is niet ver. Je bent vlug bij je voeten, al liggen ze nog zo stil. In jezelf staren, dan zie je niets, tenzij de grote stemmen komen en je gek maken. In jezelf staren is soms luxe, de vrijheid die iemand heeft om stil te worden, om niets meer te willen weten, om er niet meer te zijn. Kinderen kennen die vrijheid, zijn er dol op. Een soort onsentimenteel, goedmoedig verdwijnen.


Maar kijk niet in jezelf, staar uit over Gods schepselen, de stillen en de luidruchtigen, de weemoedigen en de killen, staar uit over de grond met zijn beregende huid, over de vormen en het licht, over de stemmen en de muziek. Alles leeft om gezien te worden, keek de hond naar de oude man, hunkerend als honden doen.


Is dit sentimenteel? Nee, het is een manier om in leven te blijven.

 


Commentaren

Nee,
het is een manier, in der daad;
het is lachen en huilen tegelijk.

Benieuwd Guido,
naar vervolg.
Dag na dag.

Vergis ik mij of heeft u delen van uw archief 'opgeschoond'.
Van 'vroeger'.

Dank. Mèt groet,

Gepost door: Cor Beau | 19-01-11

Ja, het is een grote ergernis geweest, die omschakeling van skynetblogs naar een nieuw formaat. Niks tegen vernieuwing, maar dan moet de oude, verzorgde opmaak toch behouden kunnen blijven....
Als ik tijd heb, poets ik wat op.
Plezierig dat je dat heb gezien, Kraaienkop.
(Heb ik al geschreven dat ik die Cor Beau zo goed gevonden vind?)

Gepost door: Guido Vanhercke | 19-01-11

ha ha, krwààh - zei de Kraaienkop.

Ja, ik las dus uit het eerste, tweede en derde archief; en keek m'n oren uit ..
Dus, wanneer er gepoetst gaat worden, andermaal.

Mooie foto's ook Guido.
Betoverend laatst, de staande mist, de schilderbomen Pracht.

Gepost door: Cor Beau | 21-01-11

De commentaren zijn gesloten.