23-01-11

De Aanraking (5)

 

De Aanraking bestaat uit 90 schetsen, met vooraf een proloog en op het einde een epiloog. Op weg naar nummer 90 wordt een jaar gevolgd, in al zijn grijpbare en ongrijpbare gegevenheid, van mens, boom en dier. Dit is stukje nummer 5. Het vorige op deze blog was nummer 3. Af en toe zal ik er dus eentje tussenuit laten. Daar zitten geen kwade bedoelingen achter...

IMG_4795.JPG

 

5.  Het boek der naamloosheid


De druppels dooi die aan de takken hangen, alle overgebleven licht uit de lucht halen en glinsteren. De lucht die, in ordinair bleekgrijs gestoken, morgen vergeten zal zijn. De zwart-witte kat uit de buurt die niemand een naam geeft, omdat niemand weet waar ze vandaan komt. Het gras waarover ze stapt, met die voorzichtige pootjes van katten, ballerina's met klassieke opleiding. Hoe stap je over gras. Je kunt wel aarzelen, maar gaan moet je. Je kunt nog meer aarzelen, oren in aanslag, als het gras bros is van rijm, maar gaan moet je. En ze gaat, een schaduw meer in deze donkere dag.

 

Wat is er nog meer naamloos. De vogels die vliegshow houden boven de huizendaken, telkens weer schuin opstijgen en zich laten vallen. Als ik de naam van hun soort kende, dan hadden ze toch al dat respect. Weten is een vorm van respect. Zouden het meeuwen kunnen zijn?


Zoals al die kale stammen en stammetjes een eigen variant blad op de markt zullen brengen. Die namen heb ik ooit geleerd.


Maar dan weer de vogels. De bewuste meeuwen zijn van onderen zwart opschietende vlekken, maar als ze zich per toeval keren, zie ik fel zilver op hun staart. In buurmans tuin hopt een merel naar zijn voortbestaan op de composthoop. Zou hij zich afvragen hoeveel jaar hij dat nu al doet? En door de tralies van de bomen schieten mezen, vermoed ik, in elk geval bolletjes pure snelheid.


Van zoveel wilskracht wordt een mens vanzelf al opgewekt.


En dan is er nog een allene new waver, zwart uit overtuiging. Hij slaat zo snel met zijn vleugels als al de rest samen, maar af en toe niet, een heel eigenzinnig ritme. Even naamloos als al het andere, maar ik hem hem gezien.

Commentaren

Dag Guido,

de tijd pakt me in de laatste dagen.
Ik dank je voor jouw reactie en schreef je, voor alle duidelijkheid, een antwoord.

Dag dichter.

Gepost door: uvi | 24-01-11

De commentaren zijn gesloten.