24-01-11

De Aanraking (6)

 

IMG_4186.JPG

 

6.  Het boek der naamloosheid 2

 

Nergens zoveel gezichten als op televisie. Nergens zo weinig namen.

Kom, zegt de rug van een man met overjas tegen het gezicht van een andere man met overjas die tegen de muur zit en iets onduidelijks naar binnen werkt. Kom, er is gratis eten in het Centraal Station. Wij geven elkaar tips als er voedselbedeling is, zegt een andere man, onverzorgde baard met ogen die diep liggen. Hij spreekt met een Antwerps accent. Elders valt een man uit de cockpit van een gekaapt vliegtuig. Een vrouw tijdens een praatshow, als de camera haar even opmerkt. In de zaal van de liedjeszanger toont de camera mooi verzorgde mensen, jong en tevreden. Nog elders. De man in het veerbootje op de Ganges vertelt over het leven van zijn rivier, terwijl op de oever de doden opgaan in rook en lucht. Twee oude mannen klagen op een marktplein in Boekarest over de prijzen van het voedsel.


Dit is de televisie. De stad is een televisie om zelf in te wandelen. In de stad staat iemand tegen de muur van het grootwarenhuis geleund. Na een uur staat hij er nog. Twee muzikanten snijden de kou in reepjes klank. Als je door de straten wandelt, drijven de gezichten je tegemoet, alleen, met tweeën, en even plots zijn ze weer voorbij. Voor altijd, terwijl ik zo graag zou willen weten welke vorm het leven hier heeft gekregen. Ik kan ze aanspreken, ik kan ze aanraken, ik doe het niet.


Daarom hou ik zo van omstandigheden waarin langer kijken is toegestaan. Een café, waar mensen hun leven in- en uitademen onder de ogen van andere mensen, misschien praten ze er wel mee, misschien zitten ze schouder aan schouder. De grote long van een café.


Een foto. Een foto wil hetzelfde als wat ik wil: lang kijken, vasthouden, begrijpen. Ik ben foto's soms heel erg dankbaar.


Commentaren

"Een foto. Een foto wil hetzelfde als wat ik wil: lang kijken, vasthouden, begrijpen. Ik ben foto's soms heel erg dankbaar."

Et moi aussi ..

Al die mobieltjes, mp3spelertjes, spelertjes in het tijdelijke ego.
Met ctrl+ kun je inzoomen op uw foto's Guido en ze blijven tot vier keer scherp.
Met ctrl- kan men weer terugzoomen..
Het meiske rechts aan de kant, met haar hand, aan haar hoofd; alsof het haar te veel is,
te druk geworden. Al die gezichten, de 'negerjongen' in het midden, de vrouw, donker, links.
De gekuifde hoofdfiguur, 'zijn' danseressen die z'n shirt afzinderen..
Al die mensen; zo veel verhalen. Alle maskers.

Gepost door: Cor Beau | 25-01-11

De commentaren zijn gesloten.