25-01-11

De Aanraking (7)

 

IMG_3082.JPG

 

7.  Tijd

Mijn jongens. Trager dan traag is hun gezicht van nu door dat van vroeger gegroeid. Als ik oude foto's bekijk, dan wordt dat wonder zichtbaar. Plots zie ik tijd.


Plots zie ik ook dat het met de jaren hoekiger wordt, in de kaken, de neus, het voorhoofd. Iets van de latere verwering zie ik. Tegelijk vervaagt de vroegere gladheid, de volmaakte huid, dat hoofd dat mooier en mooier werd, de onschuld van lach en tanden en ogen. Ouders kunnen daar verliefd op worden, op die kindergezichten, en er een leven lang naar blijven hunkeren. Meisjes houden die eerste schoonheid wat langer vast dan jongens, maar ook hun tijd komt.


Kun je ook ruimte zien, denk ik plots. Natuurlijk, je ziet niets anders rondom je. Maar eigenlijk dacht ik aan iets anders. Ik dacht aan de windvlagen die rond het huis gieren, en hoe ik daar van binnen door word opgetild. Dit gevoel is tijdeloos, zal niet ouder worden, maar blijven tot ik sterf. De kleine jongen die naar stormen keek, wordt niet ouder. Vreemd dat er gevoelens zijn waar tijd niets aan te zeggen heeft.


Wind is ruimte die langs mijn oren naar binnen komt, niet langs mijn ogen, en dat maakt een heel verschil. Je ogen zien wat er in de onmiddellijke omgeving aan zichtbaars voorhanden is, en de gebaande paden van elke dag, of van de herinnering. Zoveel is dat niet. Maar je oren hebben een verbeelding die veel groter is. Althans, als ik de wind hoor, wordt het heel groot in mij.

Commentaren

Goede morgen Guido,

gisterenmiddag lag je vorige tekst met foto onder het autorijden nog in m'n gedachten na te werken. Op een gegeven moment zette ik de radio aan; die staat altijd op de Nederlandse klassieke zender. En hier rolde ik in: http://www.youtube.com/watch?v=1OtjdkanO6A&playnext=1&list=PLB7CC4BB05726B504&index=2 ; het was pracht, sloot naadloos.
Deze pianist, een andere uitvoering weliswaar maar hij houdt van het moment; wil zelf meer genieten dan zijn publiek en zo de muziek laten (be)leven.

Dan nu, de wind, de stormen, grootsheid, geweldige muziek uit de natuur.
Men zegt wel dat de menselijke stem uiteindelijk het mooiste instrument is.
De stilte tijdens lezen ... woordenschilderingen ...
Aanrakingen.

Dank je Guido, voor je taal, je foto's, de gedachten die het oproept, ingeeft.
Een dagelijks welkom.

Gepost door: Cor Beau | 25-01-11

Ik dacht aan de windvlagen die rond het huis gieren, en hoe ik daar van binnen door word opgetild. Dit gevoel is tijdeloos, zal niet ouder worden, maar blijven tot ik sterf. De kleine jongen die naar stormen keek, wordt niet ouder. ....



"Groot was God die middag en goedertieren. "

Gepost door: Uvi | 26-01-11

Dank den Here voor aandachtige lezers...

Gepost door: Guido Vanhercke | 26-01-11

De commentaren zijn gesloten.