28-01-11

De Aanraking (13)

 

IMG_3293-1.JPG

 

 

13.  Bach

Terwijl de hagel buiten in verschillende tempi over de daken en de takken en de hagen roffelt, speelt de muziekdoos Bach. Concerto's met piano. En hoewel ik probeer ze allebei te beluisteren, haalt de meester het. Ik geef me gewonnen.


Tjonge, hoe doet ie het, vraag ik me weer af, mijn rug op zeeniveau, mijn ogen lichtjes toegedekt, mijn oren open en bloot. Wat een beat in het ene, wat een rhythm 'n blues in het andere moment. Deze oude heer schrijft even sterke soul als Tina Turner, swingt als Duke Ellington, laat de ziel knarsen als een oude neger met anderhalve snaar op zijn gitaar en een fles achter zijn oor.


En Bachs muziek is even ongrijpbaar als een grinnikende goochelaar. Je denkt: hé, lekker deuntje, en dan hoor je daarachter een ander lijntje optrekken, en dan weer een ander, of is dat het eerste dat terugkeert? Dit is muziek voor de bedwelming, deHere der Heerscharen ter ere, die niets liever doet dan zijn volk te laten dansen en tekeergaan tot ze erbij vallen. Hijzelf is wat te oud geworden, maar hij blijft erbij tot laat in de nacht, waarin ze eindeloos herbeginnen. Dit soort religie bevalt me wel.


Seksuele muziek is het, doortrokken van een lichamelijkheid die zo soepel is geworden dat ze soms niets lichamelijks meer heeft, maar alles van een goddelijke geest. Let the good times rock 'n roll, schijnt de geest te zeggen, terwijl hij over de wateren zweeft. En de mensen, zij laten hun lijf blinken van het zweet en hun ogen stralen van de pret en hun hoofd is groot en vrij en verlost. Ze vergeten dat ze tijdelijk zijn, de mensen, even zijn ze eeuwig. Dit soort God bevalt mij wel.

Commentaren

Hoe je er toch telkens weer in slaagt ons anders te laten kijken: rondom ons , naar onszelf en naar de wisselwerking tussen beide... Vaak sprankelend als vuurwerk, soms opgegraven uit de diepste grondlagen, altijd om -aangeraakt- bij stil te staan.

Gepost door: Myriam | 28-01-11

De commentaren zijn gesloten.