29-01-11

De Aanraking (14)

 

IMG_3273.JPG

 

14.  Zonlicht

Als een volleerd toneeldekor is de lucht door de dag gegaan. Vanmorgen een eerste bedrijf in donkertinten, deze namiddag een tweede in nuances van blauw en zon. Het is maar dat ik er toevallig naar kijk, of ik had niets gezien. Mijn hoofd zat in de boeken, mijn ogen in het schermpje, bij mijn butler (Ga, zeg ik, en hij gaat. Kom, zeg ik, en hij komt. En nooit tegenspreken. En geen kuren).


Maar nu zit ik naar het zonlicht te kijken. Zon in licht, daar kun je wat mee afschilderen. Kleuren krijgen nu niet alleen een oppervlakte, maar ook een diepte. En alle diepte is geheimzinnig. Neem nu de stenen aan mijn raam. Ze hebben een tint waar geen woorden voor zijn, maar waar ik graag naar kijk. En het gras aan buurmans voordeur is waarachtig dik en zacht.


De lucht zelf is in een soort heel bleek blauw gestoken, met aan de rand, rondom, een dikke sjaal bleek grijs, met randjes wolken als suikerpoeder van Kerstmis. Dit vind ik het mooie aan wolken: je hebt elke dag een ander hooggebergte.


Maar deze rand is uniek: geen gebergte, maar de onderkant van een compositie in blauw en grijs, een aquarel van een heel oude Chinees, die niet meer nodig had om volmaakt te zijn.


In de straat loopt een jogger naar de zon, zijn blonde haar krijgt een randje goud. En in de lucht zie ik de vogels telkens weer cirkels maken, zodat de zon hun borst doet glanzen als ze tegen het westen opvliegen, een sensatie waarop waarschijnlijk algeneraties vogelkopjes hebben gekickt.


Aan de overkant van de straat koestert een boom zich roerloos in het laagje goud dat over zijn westkant is gestreken, armen in de lucht en met ontblote bast. Dat is pas genieten. Als het een mens was, vroegen we waarom.

Commentaren

Dag Guido,

en toch lees ik deze zinnen alsof de schrijver ervan
een ander auteur is, dan die ik als 'dichtertje' ken.
Ik vraag me af: 'zouden ook woorden een verleden hebben'.
Zoals de mens.

Gepost door: uvi | 29-01-11

jij krijgt fotografische ogen...

groeten Manu

Gepost door: manu | 30-01-11

Voor Manu: mooi compliment is dat.
Voor Uvi: zou je kunnen zeggen waarin je dat verschil merkt? Interesseert mij wel...
Deze aanrakingen herlees ik zelf met verbazend plezier, ik vind dat ze weinig van hun kracht en souplesse en verwondering verloren zijn. Tot mijn genoegen, zeg ik maar.
(Straks ben ik weer op reis, maar zij zullen een tijdlang de lezers van deze blog gezelschap houden..)

Gepost door: Guido Vanhercke | 31-01-11

"Voor Uvi:
zou je kunnen zeggen waarin je dat verschil merkt? Interesseert mij wel... "

Moeilijke vraag, Guido,
zou het kunnen dat de 'hedendaagse dichter'
soberder geworden is?

Niet makkelijk om onder woorden te brengen.
Misschien ben ikzelf wel een ander lezer geworden.


"Deze aanrakingen herlees ik zelf met verbazend plezier, ik vind dat ze weinig van hun kracht en souplesse en verwondering verloren zijn. Tot mijn genoegen, zeg ik maar."


Goed voor jou, Guido,

maar jij weet ook wel dat als we beiden naar een foto
uit onze jeugd kijken, we alle twee wat anders zien.
Onze herinneringen kijken over onze schouders mee.

Dit zonder enige afbreuk te willen doen aan de schoonheid van je teksten.
Nog een mooie reis ... hopelijk niet naar het oosten.

Gepost door: uvi | 01-02-11

De commentaren zijn gesloten.