30-01-11

De Aanraking (15)

 

20100212_1124-1.JPG

 

15.  Slaap

Elke nacht in het donker liggen, en je overgeven aan de onbekende machten van de slaap blijft toch iets van doodgaan hebben. Je neerleggen is je overgeven, de kracht die je lichaam is en alles bijeenhoudt, loslaten en wegvloeien in de ondoorgrondelijke eindeloosheid van het duister en de slaap.


Hoe vertrouwvol moet onze geest zijn dat we dat elke keer opnieuw durven doen! Ik moet daaraan denken na een gesprek met een lange Nederlander op de beeldbuis. Darmkanker is zijn gangmaker naar de dood. Hij aanvaardt dat, zegt hij. Zelden iemand zo mooi over zijn einde horen spreken.


Toen hij nog programmamaker was voor de buis, was hij ooit in een oerbos geweest, vertelt hij. Varens van vier meter hoog en daaronder zag hij geen dode maar alweer nieuwe varens groeien. Als je rondkijkt, dan zie je geen dood, zegt hij, je ziet alleen leven, altijd maar nieuw leven, al duizenden jaren lang.


Misschien dat we daarom zo betrouwvol ons hoofd neerleggen, omdat we al dat leven op ons weten wachten, elke dag opnieuw, ook het leven dat na ons komt en al met ons meegroeit.


Ach, wat weet ik ervan. Ik hoop alleen maar dat de warmte die je in bed over je heen voelt gaan, ook aanwezig zal zijn als de laatste slaap klaar ligt, een warme vrede, een aanvaarding van het leven dat nieuw leven mogelijk maakt door niet meer te leven.


De lange, zieke man sprak over "de aangekondigde dood". Liever die dood dan de sluipschutter, die je onverwacht neermaait. Nu kun je je voorbereiden, zegt hij. Nu kun je nog met je dochter spreken, vragen of ze nog vragen heeft die ze hem altijd al wilde stellen. Dat is toch niet mis, je hoort toch van mensen dat ze nog zoveel wilden vragen en dat het niet meer kan. Zijn ogen schieten vol. Maar dan lacht hij weer.


De slaap is het aangekondigde einde na een volle dag. Ik hoop op een aangekondigde dood na een vol leven.

20100212_1123.JPG


De commentaren zijn gesloten.