08-02-11

De Aanraking (21)

 

pasen engeland 052.jpg

 

21.  Vogels

Vandaag zijn de vogels weer beginnen zingen. Althans in mijn oren. Ik zie ze niet, ik hoor ze plots. Plots is daar een heel gesprek. Heftig, dan wat rustiger, dan een pauze waarin ze even wat dieper nadenken over al wat ze gehoord hebben, en dan weer met alle registers open. En nog zie ik ze niet.


Het licht valt als toneelspots laag over de straat. De adem van de nevel maakt er lichte melk van. Maar even krachtig. Elke tak krijgt een laagje, de map naast mij krijgt de allure van een geglazuurde taart. En kijk 'ns aan, nog sterker. Over mijn voorhoofd gaat al een warm handje.


Oude buurman met zijn hond, boksersneus en ijlten in zijn hoofd, is verhuisd. Het ging niet meer. Zijn vrouw werd kleiner met de dag, en hij trager. Soms hoorde je ze roepen. Eerst werd de hond weggedaan. Een bestelwagen, die veel te hard het pad naar de voordeur opreed, heeft hem meegenomen. Een bruine labrador, die steeds meer op zijn baas was beginnen lijken. Bulten op zijn huid, af en toe te ver lopen en bijna verdwijnen.


En nu is hij helemaal weg. Ik zal hem niet meer zien. Niets gaat geruislozer dan sterven.


Zijn zonen en dochters ruimen het huis op, met nieuwe bestelwagens, en maken het lawaai dat hij niet meer maakt. Dan klappen de deuren dicht, geven ze gas en zijn ook zij weg. Het huis wordt verkocht, begint aan een nieuwe cyclus.


En plots hoor ik ook de vogels niet meer. Auto's ja, en een luidspreker in de verte, en het typische malen van fietsen, en getik in de radiator. Maar geen vogels meer. Ik mag ze niet zien, ik mag ze niet kennen. Ik zie van hun zwarte broeders, die wegen trekken door de lucht, maar dat is veel verder weg. Een vouwt zijn vleugels langs zijn lichaam en vliegt de hele breedte van mijn raam zonder één keer te klappen. Een talent.


Maar ik heb vertrouwen dat ik ze wel opnieuw hoor. Met zo'n grote lucht moeten vogels veel discussiëren.

De commentaren zijn gesloten.