12-02-11

De Aanraking (23)

 

20091104_0043.JPG

 

23.  Donker

Als het 's morgens vroeg nog donker is en je ligt op je trouwe rug, dan heeft het geen zin je ogen op te slaan. Zien doe je toch niet. Alleen naar binnen kun je zien, naar de beelden die af en aan rollen, de woorden die echoën in je schedel. Wetenschappelijk onderzoek heeft uitgewezen dat 's nachts de pijngrens veel gevoeliger ligt. En inderdaad, als het vragen zijn die in je hoofd rondspoken, dan vergaat de wereld.


Want je ziet niets, je bent alleen op de aarde. Hoe kun je in het niets liggen woelen met een bewustzijn? Ongeboren zijn, ja, maar dan in het warme magma van het ongeboren niets. Dood zijn, ja, maar dan in het alles van de onaanraakbaarheid. Maar zo in het donker uit je hersens staren, je moet er wat stoïcijnse rust voor hebben, opgespaard uit een dag die mild was.


Is het daarom dat mensen zo vasthangen aan genegenheid, aan de liefde van handen en blikken en gedeelde adem, aan een huis dat van binnen warm is gemaakt door bekend en bevriend leven? Om niet met open ogen in de nacht te moeten staren, overdag? Alle leven is ooit aangeraakt, die liefde was er en moet er zijn, anders worden we gek. Radeloos van een eenzaamheid die we niet kennen, niet begrijpen, misschien niet kunnen begrijpen.


Dit alles bedenk ik, 's morgens op mijn rug gelegen, in de duisternis, denkend aan de man die een klusje kwam doen en vertelde dat zijn vrouw hem twee dagen voor Kerstmis verruild had voor een andere man. Al die aanrakingen, beelden, geluiden, geuren en smaken, we leven ervan. Straks zal de dag ons, hem en mij, weer die vreugde schenken. Maar hij zal het niet zien, want die eerste aanraking, die van een mens, waardoor hij op de wereld is gezet, die aanraking heeft hem verlaten.

Commentaren

"Dit alles bedenk ik, 's morgens op mijn rug gelegen, in de duisternis, denkend aan de man die een klusje kwam doen en vertelde dat zijn vrouw hem twee dagen voor Kerstmis verruild had voor een andere man. "

'Een voorwerp, een bezit' kan je ruilen, vermoed ik.
Maar 'bezitten' we ooit elkaar?

Je kan liefde delen. Maar is het ook een 'ruilmiddel'?
Een geschenk, misschien ...

Misschien, zoek ik wel naar een pleidooi pro domo ...

Gepost door: Uvi | 12-02-11

Je hebt gelijk natuurlijk, maar die man voelde het wel zo aan... Ik weet dat het een gevoel is dat velen delen. Dit gezegd zijnde: je kan de ene situatie niet vergelijken met de andere, Uvi. Jouw geschiedenis verdient allicht een ander woord. Ik wil geen principes maken van wat voor mij zo al een complex genoeg leven is.
hartelijk
Guido

Gepost door: guido | 13-02-11

Dag Guido,

weet dat ik het gevoel van die man begrijp en respecteer.

Als ik op de bank zit en kijk naar de verse koppeltjes op de pui van het stadhuis
dan ben ik telkens en nog altijd diep ontroerd
en wens hen dat het geluk mag blijven duren.

Ik wil mezelf niet goed praten en verdedigen.
Zou trouwens niet weten op welke gronden. Of verzachtende omstandigheden.

Neen, ik tracht met mezelf te leven en ten lange laatste te aanvaarden.


Dank Guido.

Gepost door: Uvi | 13-02-11

De commentaren zijn gesloten.