16-02-11

De Aanraking (25)

 

IMG_4912.JPG

 

25.  Vleugels

Een dag die met kleine schokjes voorbij gaat. Regenvlagen die weer ophouden, zoals regenvlagen dat kunnen, een soort plotse afwezigheid. Wolken met kop in schouders voorwaarts snellend. Wind die overal geluiden neerzet, en daartussen stilte. Ik merk dat de takken in alle bescheidenheid aan hun aanwezigheid hebben gewerkt. Niets groot dat niet klein is begonnen. De troost dat elke cel familie heeft tot in de rest van het heelal. Thomas die studeert en ondertussen zijn hart vasthoudt. Morgen examen. Soms moeten we door nauwe doorgangen. De vluchtelingen raken stilaan zo in paniek van het gevoerde asielbeleid, dat ze steeds meer naar zelfdoding grijpen, zegt Jan, en ik zie tranen in zijn ogen blinken. Alle bestaan is lijden, maar hoeveel daarvan kun je in je eigen leven vrijwillig toelaten? Nochtans wil liefde de grenzen tussen de lijdenden opheffen. Opheffen en niet opheffen, want ook het eigen bestaan schreeuwt om aandacht. En er is er maar één die ik kan zijn. Maar er zijn zovele anderen.


In de lucht wagen zich geen vogels. Aan de zak met noten die in de bomen hangt, schommelen mezen met doodsverachting. Doodsverachting lijkt makkelijker als je vleugels hebt. De wind veegt ze eraf, maar hun vleugeltjes redden hen ogenblikkelijk. Er is een wonderlijke efficiëntie aan leven. Waarom dan zinken mensen? Zijn mensen te groot uitgegroeide mezen, waarvan de vleugels zich in de schouderbladen terugtrokken? Of zijn mezen onbekende mensen, met hun eigen lijden, waarover vooralsnog niemand een artikel of boek heeft geschreven, waar zelfs geen woorden voor zijn?


Ah, dat denken van ons. Alles zien we, en alles heeft een naam. Spreek, zegt ons hoofd, en we spreken. En hoe meer we spreken, hoe eenzamer we worden. En hoe meer we naar het paradijs verlangen. Dat hoofd van ons. Misschien moeten we het eens vastnemen en vleugels geven.

Commentaren

Guido,

apart nietwaar,
dat 'NASA' (een hebreeuws woord) 'verheffen' betekent.
Terwijl we alles wat we werkelijk nodig hebben hier is.

'of zijn mezen onbekende mensen ...'
Ik weet al lang en zeker na-drukkelijk, na de kraai, dat ieder dier
een daadwerkelijke persoonlijkheid is. Herkenbaar, vanuit
onze 'verdwaalde' menselijke aanwezigheid.

Een hoofd met vleugels. U maakt me een tekening.

Gepost door: Cor Beau | 16-02-11

Dat hoofd van ons. Misschien moeten we het eens vastnemen en vleugels geven.


Misschien spreekt het dan
gevleugelde woorden ...

Gepost door: Uvi | 18-02-11

De commentaren zijn gesloten.