26-02-11

De Aanraking (30)

 

 

IMG_4037.JPG

 

30.  Moment

Zonlicht en grijsblauwe wolken en hun perfecte samenspel. Zo begint deze vrijdagmorgen. Een operadekor. En dan regen, en kerkklokken, en woorden die recht gaan staan in mijn hoofd.


Je krijgt wat in zo'n toevallig moment. Hoe meer ruimte je vanbinnen hebt vrijgemaakt, hoe meer onder- en boventonen je hoort. En dat dit zo is met alle momenten die je laat binnenstromen. Zou het dan zijn dat elk moment eindeloos is, een eeuwigheid die in jou zichtbaar wordt?


Er was een tijd dat ik mij afvroeg wat ik in dat alles kwam doen, of ze asjeblief 'ns wilden omkijken en mij zien. Nu is het omgekeerd. Nu heb ik de indruk dat ik alles moet zien, zoveel is er dat leeft en voelt, zoveel is er dat bestaat. Kijken is herscheppen. Er is een soort liefde in dit kijken die familie is van de liefde die alles vorm en wezen gaf. En, hoe vaak heb ik dit al niet gemerkt, die alles mooier maakt.


Vreemd. Vanuit een soort transparantie terecht komen bij de mooiste blik die dat wezen ooit zag, lukt dat soms? Misschien wel. Zoals dit raam dat mij de wereld geeft, en mij warm houdt, en zichzelf wegtovert in volmaakte onzichtbaarheid.


Soms denk ik aan de moeder die mij schiep. Zoals zij naar mij kon kijken. Aan die liefde heb ik nooit getwijfeld, zelfs al werd ik later wat kregelig van haar afhankelijkheid, haar emotionele nood. Maar dat was omdat ik nog niets geleerd had, nog niet geleerd had terug te kijken. Ik zit hier, ik adem, en zij heeft mij in de wereld losgelaten. Dat is zo groot, dat ik die liefde zelfs nu, jaren na haar dood, nog altijd voel. Misschien doen wij niet anders dan liefde toevoegen aan de liefde.

De commentaren zijn gesloten.