28-02-11

De Aanraking (31)

 

IMG_4021.JPG

31.  Groot lichaam

De blik van dingen, dieren en kinderen. De transparantie in die blik, wegens afwezigheid van enige vorm van ego, van enige vorm van kanker. Hun zuiverheid. Dingen, dieren en kinderen zijn op deze aarde de waarlijk heilige wezens.


Als ik zo onrustig word dat ik het van zenuwen niet meer hou, dan loop ik dat grote doorzichtige lichaam in, dan vlucht ik dat lichaam in, dat mij opneemt en laat delen in alles wat bestaat. Er is in de natuur een soort grootheid, waar mijn kleine verstand bij gaat liggen, als een hond die de aanwezigheid voelt van zijn meester. De vanzelfsprekendheid van alles. De gelijkwaardigheid van alles. Dat je zomaar door de wereld kunt lopen, en zien en aanraken en horen. Dat niets je verstoot, dat jij daar bij hoort, even naamloos, even kleurrijk en opvallend, bij die grote stroom die morgen en volgend jaar weer anders is en nooit ophoudt. Dat je zomaar temidden van alles kunt staan en beseffen dat ook jij geschapen bent. Er is dan een soort  kwetsbaarheid in alles waar je stil van wordt, waar je vanzelf respect voor voelt. Dat geluid dat alweer voorbij is, was het een windvlaag of een tak die brak of het roepen van een mens? En tussen de rozenstruiken harkt een koppige merel naar zijn voedsel, gele bek met zwarte motor. Ik zag hem gisteren, ik zie hem vandaag, misschien dat hij morgen niet meer bestaat. En hoevelen zullen vannacht, achter de muren van de stad, de zichtbaarheid loslaten en door de transparantie breken, voor altijd onzichtbaar?

 

Diezelfde stad die zo getuigt van al wat in de mensen is, zoveel bijeengespaarde tijd, zoveel zorg en aanwezigheid, stenen op elkaar gestapeld, huizen uitgetekend, lichten en straten en mensen en torens, dat je met je kleine lichaam kunt inslapen in de buik van zoveel andere mensen. Als ik onrustig word dat ik het niet meer houd, als mijn kleine kop geen overzicht meer heeft, dan loop ik de stad in en vergeet mezelf tussen al wat, eeuwenlang, door mensen is gemaakt,  bewaard, verzorgd, onthouden, gezien. Tussen hen en mij wordt de kwetsbaarheid iets minder scherp en ben ik wat groter dan ik ben, wat sterker ook, wat waardevoller. Het grote en het kleine, ze liggen zo dicht naast elkaar dat ze soms op elkaar gaan lijken.

De commentaren zijn gesloten.