06-03-11

De Aanraking (34)

 

IMG_4400.JPG

34.  Verlies

Geen ego meer hebben, neen dat nog niet. Maar niet meer, opgehangen aan mijn schouders, klapwieken van ergernis en jaloezie dat de wereld mij niet ziet. Niet meer de pijn voelen van een ander die anders is en dus beter. Niet meer de hunker naar wat je niet krijgt, in plaats van te zien wat je hebt. Niet meer de kou van zinloosheid omdat ik zelf wil bepalen wat zinvol is, in plaats van zo leeg te worden dat er iets kan groeien.


Geen ego meer? Stel je niet aan, denk ik, straks ga je weer kopje onder.


Allicht. Maar de wolken zijn vandaag zo hoog dat de Alpen op stap lijken. Allemaal achtduizenders. Daar ben ik nog niet vlug op uitgekeken.


Mij lijkt dat ik nog nooit zoveel gezien heb als de jongste maanden. Zoals toen ik klein was, en keek, en niet wist dat ik bestond. Alleen schrijf ik het nu op, maar de ruimte is dezelfde, vermoed ik, binnen en buiten. Die grote wereld en dat kleine hoofdje, en het wonder van ogen die alles doorlaten zoals glas en licht en lucht en tijd.


Soms was ik verloren, hing ik als een pop aan een haakje te wachten tot iemand me leven zou geven, zag ik door diezelfde ogen hoe leven kon snijden als je eraan kwam, zag de weerloosheid, de gaten, en hoe elke dag genoeg had aan zijn eigen leed. Waar heb ik geleerd te wachten? Waar heb ik geleerd de andere kant te vertrouwen? Waar heb ik geleerd te weten? De winst van het verlies, de dag en de nacht, dat je blijft ademen en dat je mag doodgaan. Alles zien is alles krijgen. Je wordt er verdorie groot van.

De commentaren zijn gesloten.