18-03-11

De Aanraking (40)

 

 

IMG_3617.JPG

 

 

4O.  Pluisje

De leegte bereiken van een pluisje aan de rand van de weg, en toch mens blijven. Dat wil zeggen, de rand voelen van een bewustzijn rond die leegte, rond al wat in die leegte aanspoelt, vorm krijgt, aanraking.


Door de gaten in je vel de hele wereld naar binnen krijgen, schrammend, pijnlijk en te groot, maar er woorden voor vinden, namen als randjes rond al wat bestaat.


Je ogen sluiten en in je hoofd al die werelden door elkaar zien vloeien, scheppingen die ooit waren en niet willen overgaan en jou hebben uitgekozen om te bestaan, stil worden van al die levensdrift, en weten dat ook jij je aan het leven vastklampt als een oester aan zijn schelp, en hulpeloos worden van al die krachten die in jou een knoop hebben gelegd. Maar dan, opeens, ontroerd worden van al dit voortbestaan in jou, van al dat jou heeft aangedaan en is gebleven. Van hoeveel zijn we moeder en kind? Wat hebben we niet allemaal benoemd en bijeengebracht tot het zin had? Hoe vaak is het licht niet langsgeweest, en de lucht?


Koud worden in een ziekenhuishall, vuil in een te luid café, jezelf in brand steken in bed. Maar de sensatie dat alles ook kan ophouden, mild kan zijn, kan geven. Maar het gevoel als iemand naar je kijkt. Maar de vers gewassen handen van de lucht.

 

Waarom is een mens niet leeg, zoals de dieren leeg zijn, en de planten? Waarom  sterft hij niet in alle stilte? Waarom draagt hij al die levens op zijn rug? Misschien dat de schepping op die manier wat minder vergankelijk is, wat beter voortleeft, in al die woorden, gedachten, verbanden, feiten. We doen alsnog een poging om het misdrijf op te lossen.

Commentaren

Ik heb genoten van deze fijngevoelige tekst

Gepost door: de decker jos | 05-01-12

De commentaren zijn gesloten.