30-03-11

De Aanraking (46)

 

 

IMG_3515.JPG

 

46.  Foto's

Nee, van heel diep moeten we kijken, als kinderen als ze ons aanstaren, als dieren die dwars door ons kijken. Van heel diep, met het volle gewicht van een vorm die niet zal omvallen, die zichzelf kent en nog even wacht voor ze zichzelf weggeeft. Zo'n blik die niet onmiddellijk openvalt in onderdanig gelach, noch stekels openzet in arrogantie, maar komt uit de diepten van een leven dat weet dat het bestaat en er zorg voor draagt. De zorgvuldigheid van een bewuste blik.


Niet boven op onze huid gaan staan en schaamteloos hunkeren en weerloos zijn. Niet hard en onverschillig worden als eelt. We zijn een golfje op de grote stroom die ons in leven houdt, jazeker, maar in ons drijven ook gedachten, woorden, herinneringen, aanrakingen, dromen. Die kracht die alles bijeenhoudt, die zuivere kracht van dieren en kinderen en dingen, waarom raken mensen die kwijt?


Ze laten zich met open ogen hypnotiseren door verknipte goden, ze slaan hun ogen neer nog voor er iets is gebeurd, als ze konden gingen ze op hun rug liggen met de weke delen naar boven. Ze laten hun blik in stukjes hakken door winkelramen en schoongelikte, scherpgesneden beelden, door de drukte van dingen en naamloosheid, door een schermpje dat maar tatert en lalt en nooit 'ns zwijgt of vraagt hoe het met je is. Moe worden ze ervan. De moeheid van een vergeten blik.


Foto's moeten we maken. Lange blikken die we inlijsten in ons hoofd en die ons helpen als we verder willen gaan, door de diepten die erachter liggen en die we voor de eerste keer zien, zoals alles. Alles zien we voor de eerste keer, maar we willen het niet geweten hebben, we willen niet zo diep, alsof we onervaren kinderen en dieren waren en geen mensen met rang en verstand.


Foto's moeten we maken. Beelden met een begin en een einde, waar zin ligt in de vorm, en omgekeerd. Het vreemde vogeltje op de tak buiten voor mijn raam, grijs pakje, met een streepje wit op zijn schedeldakje, mooi recht geknipt. Een illegale vreemdeling, dat is duidelijk. Het kijkt met heel zijn lichaampje, zie ik, gaat zelfs omgekeerd met zijn rugje de wereld even af. Moet een interessante cultuur zijn, maar misschien verarmd.

 

Het geel van de mahoniestruik. Het geel van de ranonkelstruik. Het tulpen- en paasleliegeel. Het geel in het groen van de liguster.

 

(Foto: waterval in Blue Montains, bij Sydney, Oz)

De commentaren zijn gesloten.