05-04-11

De Aanraking (49)

 

20100515_1390.JPG

49.  Golven



O, de golven!
Hoe lang is het gelden dat ik als vanzelf wakker werd, en begon te kwispelstaarten om de weldadige aanwezigheid van weer een dag, mijn meester. Dag dag, zei ik, en dat was geen sentimentaliteit, maar voldaanheid. Ik voelde mij rijk, rijk dat ik mocht leven, en rijk met dat bewustzijn. Dat soort dankbaarheid beviel mij wel.


Maar het ontwaken heeft stijve spieren gekregen, een moeizaamheid die ik ook voel overdag en 's avonds, als het onverwachte, vreemde, onhebbelijke van het leven zijn komische kracht heeft verloren en alleen nog irritatie, boosheid opwekt. En een beetje bitterheid doet de hele wijn zuur smaken.


Potdorie, alles moeten we krijgen, ook de kracht om grinnikend door deuren te gaan. Gelukkig kunnen we nog op tijd in bed kruipen en gaan dromen. Ik doe mijn ogen toe. Morgen is er weer een dag.                                                        

De commentaren zijn gesloten.