07-04-11

De Aanraking (50)

 

IMG_0119.JPG

5O.  Onrust



Buiten speelt de wind een hele mooie partituur: op- en afgaande vlagen, bladeren die plots ritselen, en daarachter een soort gevloei dat zijn eigen geluid heeft.


Soms gaat alles vanzelf. Nu kost elk woord mij moeite. En dan nog klinken ze niet goed. Hoeveel wezen is er in mij dat ik niet ken? Hoeveel in het leven wordt geleefd omdat er niets anders opzit?


Met ouder te worden groeit een onrust die ongrijpbaar wordt. Geen droefheid om in te liggen, geen woede om aan te denken, geen angst die je achtervolgt. Nee, een onvruchtbaar besef van onmacht en wrevel en lusteloosheid, dat keurige maskers opzet van dagelijkse omgang en sociale plicht. Alleen, voor wie goed kijkt, is zo iemand misschien wat stiller dan anders, staart hij wat meer uit het raam, reageert hij wat trager. Het grote water stroomt niet meer over, zoals vroeger, het grote water richt geen rampen meer aan, het grote water is weg, opgeborgen in kelders en riolen en gewelven, waar het stroomt zoals de ene dag in de andere vloeit, een soort noodzakelijkheid waar verder niet over gesproken dient omdat er toch niets aan te doen is.             

Commentaren

ik lees u.

vind wondermooi hoe u schrijft.

pessoa-achtig.

groeten vanuit een kamertje in arnhem

Gepost door: tom | 07-04-11

dank.
Pessoa is een compliment.
groet vanuit het verre Australie.

Gepost door: guido | 20-04-11

De commentaren zijn gesloten.