17-04-11

De Aanraking (55)

 

IMG_4636.JPG

55.   Overleven

 

Overleven is altijd nu. Verder leven is altijd nu. Moed is er niet voor een heel leven, maar om het volgende ogenblik te halen.

Je kunt zo donker zijn van binnen, zo donker kleuren. Dan weet je niet meer wie je bent, en waarom je hier bent. Een achtergelaten kind ben je, dat geen moeder of vader meer heeft om het aan te vragen, zoals vroeger, toen er antwoorden waren. Vormpje leven dat iemand ooit heeft gemaakt. Je herinnert je wel de handen die je in elkaar knutselden, de fijne vingers als ze rond je kwamen te liggen, of je oppakten, meenamen of bleven liggen op je haar.

Zo’n schepping is nooit af. Alles rondom je hotst voorbij, stil of luid, hard of zacht, en jij staat daar, als een vergeten stuk speelgoed. Waar zijn de vingers die aan jou verder moeten werken, waar zijn de handen die je zullen meenemen, de blikken om je aan te kleden, om je licht te maken. Waar zijn de woorden om met jou door duizend levens te gaan, in elk geval om nu het volgende ogenblik te halen, het volgende leven.

Klein vormpje, je kunt zo donker kleuren, je kunt dat hoofd van je zo hard dichtslaan. Maar ik zal met mijn vinger de tinten grijs volgen, en we zullen spelen, ernstig staren, voelen hoe de kleren, de lucht, de adem ons liefhebben.

Klein vormpje, jij moet nog duizend keer geboren worden, en iedere keer wil ik je dan liefhebben, als moeder, als vader, als licht glanzend op nieuwe huid, als oren die nieuw leven horen, stemmen die opeens weer klinken, anders, dichter, lichter.

Klein vormpje, overleef maar. Jij bent er nu, ik ben er nu, samen halen we het volgende ogenblik wel.

De commentaren zijn gesloten.