05-05-11

De Aanraking (64)

 

IMG_4240.JPG

64.   Melancholie

 

Melancholie is het plotse verlangen om aangeraakt te worden, gekleurd door het besef dat je niet aangeraakt wordt.

Op de receptie staan honderden mensen, levens die tegen elkaar wrijven tot er gelachen wordt, tot er warmte is. En je beseft, beseft zo hard, dat wat je wil hier niet aanwezig is, hier niet past: iemand die je langer aankijkt dan nodig, iemand die plots wil vertellen over het leven dat door hem of haar trekt, geen cadeau is vreemder en vertrouwder tegelijk, iemand die zijn hoofd tegen jouw hoofd drukt.

En al de straten van de stad, er zijn er zoveel en ze lopen vol mensen en de huizen knippen hun lichten aan en het donker is warm en voedzaam van zoveel leven. En het vreemde verdriet als je wat langer kijkt dan goed voor je is, en al die paden ziet die je nooit meer zult kruisen, die voorbijgaan en oplossen zonder een spoor, een afdruk, een litteken in je achter te laten, zonder je lief te hebben gehad. Waarom is deze wereld zo dichtbij als je haar niet lief mag hebben?

Zo zijn er dagen waarop je wacht, en ze komen niet die moeten komen. Zo zijn er brieven die je schrijft, en het papier wil niet spreken, heeft geen handen, geurt niet, is blind. Zo zijn er telefoontjes die al oplossen na het eerste woord. Zo zijn er bezoeken die onherkenbaar blijven, als was je een vreemde voor elkaar.

Ah, dit onstelpbare verlangen naar genegenheid. Nijg naar me, kijk, kom dichterbij, voel me, omarm me. Het zijn de handen die ons vorm gaven, die we missen. Het zijn de ogen die ons schiepen uit niets, die we willen zien, want enkel in die ogen zijn we goddelijk, goed, mooi. De mooiste blik schiep ons. De zachtste handen hadden ons lief. Die aanraking heeft ons mens gemaakt. Naar die aanraking hunkeren wij.


De commentaren zijn gesloten.