23-05-11

De Aanraking (73)

 

 

IMG_3301.JPG

 

 

73.    Over het door het raam kijken 2

 

Het jaar kantelt en ik kantel mee. Doe maar, zeg ik dan, groot is mijn aanvaarden. Als ik maar af en toe door de ramen van het huis, door de ramen van mijn ogen kan toekijken hoe al het andere ook zijn best doet om te veranderen, soms zo hevig dat je ervan schrikt.

De oude collega, ik herken hem niet meer, langs hardgeworden rimpels beklim ik zijn gezicht, waarin een geaffecteerde stem hokt die niet overeenkomt met de blik in zijn ogen. De lijsterbes, die nu al zijn bladeren kwijt is en karmijnrode bessen in trosjes slordig in de ruimte ophangt, hele gaten openlatend tussen de schaduwen waar zijn stam was en zijn takken. De roest in buurmans auto, de roest in de randen van de beukenbladeren, al lijkt het eerste een nederlaag en zal in de haag het licht nog eenmaal hevig schitteren, daar wachten al die blaadjes op.

In al die ramen waardoor ik kijk, zie ik, knecht van de meester, hoe groot de verandering is, de grote stroom die ons in leven houdt en alles wil zijn en alles wordt. Met het ouder worden leer ik daar heviger naar te kijken, vanuit het besef dat het niet alledaags is dat ik daar bij mag horen, vanuit het besef dat kijken zowat elke vorm van liefde in zich kan dragen. Zoals je naar de geliefde kijkt, en ziet hoe ze bezig is tussen de anderen, hoe goed ze in haar huid zit, hoeveel vuur er in haar brandt, hoe ze lacht, zo diep kun je haar dan in je voelen. Dat is bijna volmaakt, al liggen er liters lucht tussen haar en jou, al is het maar een kort moment. Zoals je naar de sterrennacht kijkt en weer de eerste mens bent. Zoals je naar de gezichten kijkt in de tram en weet hoe uitgestrekt elke mens is, in ruimte en in tijd.

Het jaar kantelt en ik kantel mee. Zoals de zomer stil leek te staan, een volheid die achteloos en onbedachtzaam maakte, zo snel verandert alles nu. Alsof iemand de stop heeft uitgetrokken, het gordijn dichtschuift, de verwarming af heeft gezet.

Maar er zijn vlekken zonlicht, we kunnen dichter bij elkaar gaan staan en elkaar warmen, het brood zal beter smaken, en al het andere kleine dat ons leven redt, we kunnen trager leven, we kunnen inslapen. En we kunnen kijken.


De commentaren zijn gesloten.