23-05-11

Thuis...

IMG_5521.JPG

 

Na bijna vier maanden "afwezigheid" ben ik de bezoekers van deze blog wat tekst en uitleg verschuldigd...

Wie regelmatig langskomt om te lezen en te kijken weet dat vorig jaar onze twee eerste kleinkinderen, Levi en Lara, in de moederschoot zijn gestorven. Ik heb toen over dat diepe verdriet op deze blog geschreven. Dit jaar, eind januari, leek hetzelfde scenario zich te gaan voltrekken: niet te stoppen contracties, vroegtijdige geboorte, niet-levensvatbaar.

Maar hoewel alles op het tegendeel wees, zijn in het universitaire ziekenhuis van Canberra de weeën gestopt en hebben een operatie en onherroepelijke rust aldaar de zwangerschap kunnen laten duren tot bijna 28 weken, waarna floepfloep de kleine Elias werd geboren, 1kg 175, voor 80% zelf ademend, waarmee hij van in het begin de boodschap meegaf: ik wil, ik zal...

Omdat zoon en vriendin bij een eventueel nieuw verlies niet meer alleen wilden blijven, zijn wij hals over kop vertrokken down under, en hebben hen al die tijd omringd met dagelijkse bezoeken aan ziekenhuis, met kook- en andere spandiensten, met stil oor en zachte blik, met samen nadenken, met grapjes en een nieuw soort kaartspel dat we van vrienden leerden, enz. Pas toen het er met de kleine man voldoende goed uitzag, zijn we voor een paar weken gaan zwerven in Western Australia, in outback en langs twee oceanen.

Maar de grootste reis was toch wel dat nieuwe leven zien tasten, ondersteund door alle goedheid die in kennis en wetenschap en menselijke zorg ligt, en in het diepe verlangen van mensen.

Al die tijd heb ik op deze blog mijn boek De Aanraking gezet, om toch maar aanwezig te blijven met mijn woorden en beelden. Zelf heb ik aan het herlezen ook veel genot beleefd, omdat niets mij gedateerd leek. Verwondering lijkt tijdloos, en mijn filosofietje dat ik in dat boek heb blootgeschreven ook (dat alles wat bestaat ooit is aangeraakt bij zijn begin, en daar een diepe hunker naar weer een bevestigende en geboorte-gevende aanraking aan overhoudt...). Mocht ik het boek nu schrijven, ik zette er de kleine profeet in... Hierboven een foto van een aanraking tussen vader en zoon: hoeveel diepte woelt achter de handen en vingertjes, achter de blik...

 


Commentaren

Hoeveel verwondering kan ik jullie nog wensen na deze 'grootse' reis?
Hoeveel schoons schuilt er achter een kwetsbaarheid, door de ander aangeraakt?
Veel mag ik (nog) hopen, al is het via deze, ietwat onpersoonlijke weg.

Gepost door: guy | 24-05-11

Dank, Guy, voor deze mooie wensen. Je vindt de juiste, "persoonlijke" woorden...

Gepost door: Guido Vanhercke | 24-05-11

Een gelukwens lijkt me hier terecht.
Elias, (mijn) God is mijn Heer ...
En, hoe mooi Guido, daarna de outback en twee oceanen.
Alsof u voor hem de wegen reeds baant, verkend heeft.
Het land van lichaam, de zeeën van ziel en geest.
Dat de kleine, groter, lang van papa, mama, opa en oma
genieten mag!

Gepost door: Cor Beau | 24-05-11

Ja, doen we dat niet allemaal voor elkaar, wat wegen banen...? Thx Cor

Gepost door: Guido Vanhercke | 24-05-11

Mag ik Elias schitterende grootouders toewensen.
Die komen altijd goed van pas.

Gepost door: Uvi | 24-05-11

Dank, Uvi. Ervaringsdeskundigen onder elkaar...

Gepost door: Guido Vanhercke | 24-05-11

De commentaren zijn gesloten.