05-06-11

Dinsdag 9 maart 2011

 

IMG_3373.JPG

 

Din 0903

Het einde van de film The King’s Speech ontroerde me diep. Niet alleen omdat de film zo knap naar de climax van het einde toewerkt. Niet alleen omdat die climax zo knap in beeld is gebracht. Niet alleen omwille van de geweldige vertolkingen. Niet alleen omwille van de aangrijpende vriendschap tussen die twee mannen, zo mooi uitgedrukt in hun blikken. Maar vooral omdat de hele film mijn mensbeeld uitdrukt: dat een mens gemaakt is om te veranderen. Te groeien, te bloeien, vrucht te dragen, dat wil zeggen anderen te doen groeien en bloeien.

 

Een mens is gemaakt voor de volheid. Maar alleen slaagt hij daar niet in. Er moet een volheid naast hem zijn, die zijn arm om hem heen slaat. Die hem aankijkt met ogen die mild zijn, zacht. In de leegte tussen de ene volheid en dat andere verlangen ontstaat een vruchtbaarheid waar wij mensen ten diepste afhankelijk van zijn, hoe geleerd en getalenteerd en rijk wij ook zijn.

 

Gisteravond zag ik mijn kleinzoon Elias’ kwetsbare lichaampje in zijn couveuse, en ik zag tegelijk de hand die hem koesterde: die van zijn ouders, die van de verpleegkundigen, die van alle kennis die de machines had gemaakt. Kwetsbaarheid en volheid, en de vruchtbare leegte tussen hen beiden...

 

Dat is mijn wereldbeeld: dat al wat bestaat, omringd wordt door genegenheid. En dat tussen die twee wonderen gebeuren...

De commentaren zijn gesloten.