24-06-11

De Aanraking (89)

 IMG_3286-1.JPG

 

 

89.   Pleidooi voor het oor

 

Muziek is zoveel ouder dan de andere kunsten, want muziek vloeit binnen langs het oor en het oor is zoveel ouder dan de rest van het lichaam. Onze ogen, onze tong en neus, onze stem zijn jonger, eigenlijk zoveel jonger. Als een foetus menselijk is, dan is het omdat ze luistert.

Ook de huid is even oud. Maar de huid is alles of niets, je wordt aangeraakt of niet, altijd is er weer die scheiding tussen begin en einde. Jawel, ooit waren we opgenomen in de totale omhelzing en dat heimwee zal ons nooit verlaten. Mensen verlangen als honden naar lichamelijk contact. Aanraakbaar zijn is hun permanente onrust, het niet meer weg te snijden bewijs van hun onvolmaaktheid.

Maar aanraken is geen kunst. het blijft de dagelijkse onhandigheid van miljoenen, of ze nu kussen of slaan, handen schudden of over een schouder wrijven, liefkozen of zich vastklemmen. Nee, aanraken is geen kunst.

Slechts muziek heeft iets van een volmaakte aanraking. Muziek is zo tastbaar, zo intens aanwezig als een hand over een huid, zo onnadrukkelijk dichtbij als adem, dat het soms lijkt op liefde krijgen, het luisteren. En tegelijk is muziek soms zo volmaakt geschapen, zo eengemaakt, zo voltooid dat met de herinnering aan het vroegere iets van het latere meekomt. Muziek draagt ons als een baarmoeder, muziek voltooit het idee zelf van de schepping.

Zo tastbaar is muziek. Het zijn wonderlijke vingers die zich in je oor leggen, het zijn monden die soms heel dichtbij komen, bewegingen tot onder de huid, daar waar je geboren bent, waar je geen woorden voor hebt, dat je koestert als het oudste deel van jezelf, dat je zo hevig ontroert als iemand er zijn hand op legt. Muziek legt zachte handen op dat deel van onszelf dat als een wees achterbleef toen we geschapen werden. Niemand of niets kan zo diep komen, tenzij ze ook muziek worden. De wind die ruist in de bladeren. De mooiste blik. Een stem die je uit duizenden herkent. Een hoofd dat in slaap valt en onhoorbaar ademt.

Een pleidooi voor het oor is dit, terwijl in de winkelstraten de deuren dichtslaan, gejengel van de muren druipt, schoenen klepperen, kinderstemmen zeuren, vrachtwagens remmen, autobanden toehappen, in alle huizen de verwarming dreunt, de levens koortsig opstaan en iets anders doen, nieuwe woorden uitproberen en oude herhalen in de hoop dat het dan wel lukt, terwijl de honden blaffen en de vogels tekeer gaan, de klokken boven de hoofden luiden en verre vliegtuigen overtrekken, terwijl het hart slaat in de borst en de adem soms stokt in de neus en al de geluiden van de dag echoën in het hoofd.

Zoveel geluiden voor één dag.

Maar dan sluiten we de ogen, strijken door ons haar, en muziek, de zachte machine, maakt ons tot zachte machine, druppelt in ons oor die ene klank die eeuwig is. Of toch bijna.

 

 

IMG_0115.JPG

 

 


Commentaren

De foto.
Waarom doet hij mij aan Hopper denken?

Gepost door: uvi | 30-06-11

graag zou ik uw oor in aanraking willen brengen met de muziek van harpiste anneleen lenaerts, afkomstig uit peer (limburg), zopas lid geworden van de wiener philharmoniker (zie: volgend nieuwjaarsconcert ...) om trots op te zijn, maar vooral om van te genieten.
als kind volgde zij harp, samen met een van mijn kinderen, vandaar ken en volg ik haar een beetje, in wat inmiddels een mooie carrière zou kunnen worden.
prachtige foto's: eigen werk ? met welke camera genomen ?
op deze regendag via T. Tranströmer op uw blog geëindigd, ... en genoten.
dank en groeten uit limburg,
annemie

Gepost door: annemie ghekiere | 13-07-11

dank voor je genieten ;-)
eigen fotowerk, jawel, met een alweer jaren oude Canon Eos 350 D, en vroeger een Sigma 18-210 en nu ook een Tamron 18-300
ik onthou haar naam: anneleen lenaerts

Gepost door: Guido Vanhercke | 13-07-11

De commentaren zijn gesloten.