28-06-11

De Aanraking (epiloog)

 

 IMG_5462.JPG

 

De gezichten zijn aan het oplossen in de lucht. Ze krijgen de schutkleur van laat daglicht, laat daglicht laat ze vol- en overlopen.

Maar de eeuwigheid in die vormen lijkt soms zo klein. Misschien heb ik het te vlug koud gekregen. Misschien heb ik teveel geluisterd. Lichamen die aan pijn lijden, ook een eeuwigheid. Pijn in lichamen die er niet om gevraagd hebben. Van al dat mededogen word je vanzelf al kleiner. Er is veel eeuwigheid die mensen verweesd achterlaat.

De tijd die holt en nooit achterom kijkt. Het is alweer begin januari. Hoe klein is een dag. En alle dagen samen. Het geluid dat van de snelweg op me af  komt rollen, onophoudelijk, massief en scherp. Ook dat is overleven. Zoals de stad als ze zich om vijf uur op haar andere zij legt. Bewegingen die andere bewegingen weghonen, wegsissen, wegslaan, hoe lang al.

Het jaar is weg. Opgelost in de lucht die tot de rand onder water staat. Straks komt de echte winter en wil ik een jas van sneeuw, wil ik blind worden voor al die vormen, wil ik het geluid van de diepste stilte, wil ik de leegte na de pijn voor de lichamen die mij dierbaar zijn, wil ik een groot uur om in te zitten, wil ik een stad met gezichten, en heldere stemmen, zo traag als aarzelen. Zo wil ik dat. Ik speel met deze woorden als een ernstig kind

Commentaren

Dank,
dank,
en dan ook
driewerf Dank Guido.

Ik houd van uw ernstige kind.
Van uw spelen. In ernst.
Overdenkingen en overdenkwaardig.

Ik houd van 'de dingen' die me stil maken.

Ik houd u in de gaten.

Gepost door: Cor Beau | 29-06-11

;-)

Gepost door: Guido Vanhercke | 29-06-11

De commentaren zijn gesloten.