11-07-11

Meningen...

 

Elias zwart en wit 10 juli 011.jpg

 

Overal zijn meningen. Iedereen heeft meningen. De toogman heeft er altijd een gehad, al of niet verdronken in de alcohol. De stoeltjes rond de bbq-tafel hebben er een na tien minuten. Maar ook de krant, de twitteraar, de facebooker, de blogger, de politicus aan de zoveelste micro, de man in de straat in ruil voor 10 seconden televisiegezicht. De email lacht de brief uit, levert meningen af die niets meer lijken te kosten, maar van alles aanrichten (zelfs huwelijken worden ontbonden via email...).

Hoe meer meningen, hoe minder belangrijk ze worden. In de krant dienen ze als vulling, niet meer als intellectueel debat. Nochtans probeert men daar nog aan argumenten toe te komen, als een beetje vaste grond om te delen. Maar het grootste medium, de televisie, heeft afgehaakt: geen tijd meer voor argumenten. Een mening is een oneliner, een grap, een snuif verontwaardiging.

Te midden van al die meningen zoek ik naar de tijdeloosheid van een gezicht, een moment van licht en schaduw, van vogelzang dat eeuwig is omdat de zingende vogel eeuwig is. En ik zoek de overtuiging van een leven. En soms lees je die ook, in een goed essay in diezelfde krant, of veel vaker nog, in een goed boek, waar iemand jaren mee heeft geleefd en aan heeft gedacht. Of in een gedicht, bijvoorbeeld van Czelaw Milosz of Wyslawa Szymborska, misschien niet toevallig twee dichters die in 20ste-eeuws Polen de futiliteit van een mening en de zwaarte van een overtuiging hebben leren kennen.En ik luister, op Gent Jazz, naar het gospelgeweld van Mavis Staple en vraag mij af hoeveel mensen meer zouden zien dan een oude, gezette zwarte vrouw, met een reusachtig keelgat en aanstekelijke lach en humor. Hoevelen de tijdloze vraag naar levensvertrouwen zouden horen, waar zwarten al generaties lang meer dan zomaar een mening over hebben, een overtuiging uit bloed en tranen geboren (niet toevallig verwees ze toch weer naar M.L.King).

Dat is het soort mannetje dat ik ben: dat toekijkt, aan de rand van de weg, hoe de meningen elkaar verdringen op het beeldscherm, in de interviewpagina’s van de krant, en dan zich soms wrevelig voelt, soms opgelucht dat hij niet hoeft te dansen in de arena, soms lichtjes eenzaam, maar altijd verwonderd over het zovele dat overblijft als de meningen eenmaal zijn opgetrokken en het licht weer ongeremd kan vallen op de stam van een boom, op een paar wondere ogen, op het dankbare besef dat mijn lichaam gelukkig geen meningen heeft maar trouw zijn taken vervult, en dat ik dat best ook maar kan doen, en daarin een beetje eeuwig ben als de zingende vogel...

 

IMG_5637.JPG

IMG_5647.JPG

(Tijdloosheid: de wondere ogen van kleinzoon Elias en de wondere bast van eucalyptussen, waar een soortement kever zijn teksten in schrijft, geschriften die zichtbaar worden als de bast afvalt, wat elk jaar gebeurt. Tijdloosheid want het wonder verdwijnt niet na deze bomen en dit kind...)

Commentaren

"Hoe meer meningen, hoe minder belangrijk ze worden. "

Zou het kunnen omdat de 'Twijfel'
zich schuilhoudt in verwondering. En niet in axioma's.

Gepost door: Uvi | 11-07-11

Twijfel staat hoger dan de gestelde waarheid... Anders was er geen wetenschap, geen kunst, geen beschaving...

groet
G

Gepost door: Guido Vanhercke | 11-07-11

hoevelen de tijdloze vraag naar levensvertrouwen zouden horen, waar zwarten al generaties lang meer dan zomaar een mening over hebben, een overtuiging uit bloed en tranen geboren

Och Guido,
wat een prachtige ogen
wat verstillend gezichtje die lipjes
wat oogopslag.

Dit kind, die kever, de bast van de schrijvende bomen

Gepost door: Cor Beau | 11-07-11

De commentaren zijn gesloten.