13-07-11

BB King (Gent Jazz 2011, Bijlokesite)

BBLive-12-square-300x300.jpg

BB King was op Gent Jazz een oude man, conisch, zeker nu zijn gezicht mager is geworden en zijn buik, lijkt het, alleen maar dikker. Hij kon nauwelijks nog stappen, een soort zacht waggelen was het, waarin het gevaar voor omvallen reëel was. Er liepen een paar mannen naast hem die zich ook van dat gevaar bewust waren, en die hem traag naar binnen brachten en nadien van het podium, al duurde dat laatste, met het vele handjes zwaaien van de oude held, wel wat langer.

En hij moest gaan zitten om te kunnen spelen, breeduit, met dat brede lichaam van hem, en die brede glimlach, en die brede handen.

Was zijn spelen ook oud geworden? Hij kreeg ovationeel applaus, dat getuigde van massale eerbied, en hij liet zich dat aanleunen met de voldoening van een lang leven. Hij speelde niet meer die lange virtuoze solo’s, hij bouwde niet meer die spanning op die je buik en je hoofd in vuur en vlam zet, hij miste een schitterende kans door soullegende Mavis Staple wel op het podium te laten komen maar niet met haar muziek te maken (allicht omdat haar geweld voor hem teveel zou worden), hij glimlachte teveel, liet zichzelf teveel praten en maakte van het optreden een blijmoedig onderonsje, waardoor ik de pijn miste die er toch in de blues zit en er door de gitaar uitgeramd moet worden. En hij speelde zelfs geen uur vol.

BB King is altijd een heer geweest, netjes in het pak (al had hij hier een zomers hemd aan), meer virtuoos van zijn gitaar dan vertolker van een universeel gevoel. Op zijn 85ste laat hij zijn vertrouwde gitaar nog wel lang janken, één lange klank waar hij naar blijft luisteren, zijn hand in de lucht hangend. Hij kan nog vol en sterk spelen als hij wil, en vol en sterk zingen, maar alleen niet lang meer, niet meer volgehouden, niet meer voor die totaliteit van een climax die alles moet samenvatten.

Maar zouden Muddy Waters, of John Lee Hooker zichzelf ook zo oud laten worden, zo stilletjes, zo voorzichtig, zo glimlachend? Heeft Billy Holiday ooit iets anders gekund dan zingend sterven in dit leven? Aretha Franklin zong, oud en zwaar geworden, niet minder intens dan toen ze jonge frisse meid was. Of youtube even de oude Nina Simone, die, onbewogen maar zo diep, Brels lied over liefdesvernedering zingt Ne me quitte pas (misschien zong Nina wel over zichzelf). Brel, nog zo een die staande stierf....

Ben ik nu ontgoocheld in BB King? Nee, want ik wilde hem zien in het echt, de man die ik zo vaak op plaat of cd heb beluisterd (geen beter middel om een vermoeide kop schoon te spoelen van een lange dag workload dan met een koptelefoon blues erdoor te jagen). Ik heb de beetjes grootheid gevoeld die hij nog losliet (niet het idiote glitterkraaltjes gooien op het einde, als deelde hij manna uit de hemel uit). Ik heb live zijn gitaar gehoord, de kracht die nog in zijn vingers zat, het geweld waartoe ze nog in staat zijn. En ik heb in de oude man, even toch, aansluiting gevonden bij die lange traditie die voor levenspijn een onontkoombare klank en ritme heeft gevonden, een bron waaruit de hele moderne muziek zou putten, tot op vandaag...

Commentaren

Guido!

Eénmaal gestoken is 'the thrill never gone';
men wordt er mee (weder)geboren?

En je muziek hier weer boven ...

Zo fotogeniek te genieten

Gepost door: Cor Beau | 14-07-11

En niet te vergeten,

dat wondergezichtje
hieronder
wat is en zal komen...

Gepost door: Cor Beau | 14-07-11

Dank je, Cor. Wat is en zal komen...
Het is inderdaad een wondergezichtje. Ook als ik terugdenk aan dat kleine vogeltje dat op 22/2 geboren werd...

Gepost door: Guido Vanhercke | 14-07-11

mooie tedere wonderlijke man

Gepost door: Cor Beau | 14-07-11

De commentaren zijn gesloten.