23-07-11

Verrassingen

IMG_0276.JPG

 

Er zit een duif alleen op buurmans nok, hoog en donker afgetekend tegen een lucht die nochtans ook fel grijs is, in alle nuances die grijs kan hebben als het weer regenachtig is. Deze zomer zal voorbij gaan zonder dat we haar gevoeld en gezien hebben, uit het licht gevallen zoals de grauwe stenen van buurmans huis. Zoals het leven langzaam bleker wordt in deze man van twee gouden handen, en honderd verhalen, en een aanstekelijke spotlach.

Ben ik nu melancholisch aan het worden? Hoe noem je dit gevoel van lichte verlatenheid, dat deze vogel mij heeft aangedaan?

Maar als ik opnieuw kijk, zie ik dat ze haar kopje helemaal naar achteraan heeft gedraaid, en met haar bek haar veren reinigt. Rechtopstaande veren, vaneen, dat ze er makkelijk langs kan gaan in ook een opwaartse beweging. Er zit kunde en overtuiging in haar toilet, dat is zeker.

En dan, plots, is ze weg.

Dat is een goeie remedie tegen melancholie: op de veranderingen letten. Er moet een wak in de wolken gevallen zijn, want er ligt nu een zilveren plas op buurmans dak, en half over de straat, en in kleine vlekken op de bladeren. Even zegt iets in mij: aha!

Zo gaat dat met veranderingen: ze verrassen je. Maar een mens moet zich natuurlijk laten verrassen...

Er is een onderscheid tussen verrassingen en ontspanning. Tourritten in de bergen, met hun heroïek en ondergang, ontspannen mij. Wallander op teevee, met de groeven in zijn kop en af en toe een sigaret, ontspant mij, meer nog dan het verhaaltje zelf. Maar zo’n lichtwak verrast mij. Verrassing heeft met de schaal te maken: als er grenzen wegvallen, wordt alles plots zoveel groter. Verrassing heeft ook met de diepte te maken: als een gezicht mij langer dan normaal aankijkt, of ik kan langer dan sociaal toegelaten naar iemands binnenkant luisteren, dan gaan er ook grenzen open, maar dan in de diepte die betekenis heet. Of gemis.

Kijk, het wak gaat nog meer open. En nu doet het beige gordijn mee, met haar mooie lichte en donkere schaduwen. En de straat, waar de kleuren wakker worden. Vreemd is dat, de volheid die er kan zijn zonder dat je haar ziet, en die dan plots een stap naar voor zet. “Het leven houdt zijn wonderen verborgen, tot het ze, plots, toont in hun hoge staat”, schreef de dichter Jacques Bloem (de man van “domweg gelukkig in de Dapperstraat”, ook weer zo’n kleine grote verrassing).

Soms zie ik een gezicht waarvan ik denk: waar zijn de kleuren. En dan hoop ik op een verrassing. Omdat ik niet anders kan...

Commentaren

Verrassen.

Dag Guido, het heeft wellicht met gevoelswaarde van taal te maken.

Zo voelt ' ik verbaas me dat' of 'ik verwonder me erover dat'
voor mij anders aan.

Zoals je al zelf schreef: 'ik verwonder me nogal vlug en ook hevig'.
Bizar. Ik denk dat ik het nog nooit over 'verrassen' had.

Mij klinkt het koeler en afstandelijker in de oren.
Omwille van de a-klank, vermoed ik.

En zowel in verwonderen als bewonderen, zit er zoveel wonder.

Laat je verrassen (met twee rr) nu jij je misschien ontspant in 'de Tour'.

Dag Guido.

Gepost door: Uvi | 23-07-11

Verrassen doet iemand of iets anders...
Gaat over wat de wereld in mij, onverwachts dan, teweeg brengt.
Verbazing en zeker verwondering zijn iets dat van mij is, waar ik zelfs het tempo van bepaal, of de beweging. Enfin, dat denk ik toch, misschien is het slechts een tragere verrassing...

van harte
(je groet is een mooie, zachte, verrassing...)

Gepost door: Guido Vanhercke | 24-07-11

Goedenzondag Guido,

"Verbazing en zeker verwondering zijn iets dat van mij is, waar ik zelfs het tempo van bepaal, ..."

Hier laat je me glimlachen. Tempo bepalen?
Ikzelf kan amper volgen ...

Gepost door: Uvi | 24-07-11

De commentaren zijn gesloten.