25-07-11

Een duif en een jongen (Meir Shalev)

Een duif en een jongen van Meir Shalev heb ik met meer dan genoegen gelezen: een aangrijpend liefdesverhaal, dat ook een oorlogsverhaal is, en een verhaal over de rol die duiven in die oorlog kunnen spelen, en de passie die duiven en een eigen huis kunnen opwekken bij mensen. Zo kennen we Shalev: hij weet hoe hij een goed verhaal moet vertellen.

Maar meer nog dan in zijn vorige romans trof mij zijn aanvoelen van de dingen: hoe ze leven, hoe ze hun eigen geschiedenis hebben, hoe ze ons willen vertellen wat ze meegemaakt hebben, en begrepen, of niet begrepen.

Ik geef een voorbeeld:

“En ook het huis zelf maakte geluiden. Het werd een klankkast en een kast van herinneringen. Sommige geluiden waren incidentele geluiden, duidelijk te identificeren: een luik in de wind, een deur die tegen de post sloeg. Andere waren vaste geluiden, moeilijk te herkennen en te begrijpen: misschien een conversatie van bakstenen die ertoe waren veroordeeld hun leven naast elkaar door te brengen. Of misschien geluiden van andere tijden en andere mensen, oude opnames, woorden waarvan de sprekers al waren verdwenen maar die zelf hier waren blijven hangen – een gesprek tussen een vrouw en een man, zuchten in een kinderdroom, gehuil van een baby. Licht dat eens in de muren was getrokken en er nu uit wilde komen als geluid.

  Ik luisterde, leerde, sorteerde, prentte in mijn geheugen. Hier kon je geen appartementen van buren de schuld geven – het was je eigen huis, dat om je heen ademde, uitzette, bromde, inkromp en je omhulde. De aarde, hier niet ingeregen in korsetten van beton en niet omsnoerd door gordels van asfalt, bewoog in een trage, eindeloze dans, en wij – huizen, bomen, mensen, dieren – werden door haar gedragen, bewogen mee op haar dunne korst.” (pp 239-240)

Aangrijpend was de passage waar de jonge hoofdpersoon, al bij zijn eerste oorlogsactie, dodelijk wordt geraakt, en langzaam doodbloedt. Hoe hij vingers voelt in zijn lichaam die hem kietelen, aaien zegt Shalev, van een dood die wil verleiden. Dat tintelen in een lichaam dat stervende is, ik weet niet waarom, maar ik kon het mij, lezende, zo goed voorstellen...

Shalev komt uit een land dat in feite al bijna 70 jaar in staat van oorlog is, zijn kinderen drie jaar legerdienst laat doen, betrekt in actieve oorlogen als Gaza een paar jaar geleden, of Libanon nog vroeger, en zijn bevolking gijzelt in een “pro-actieve verdediging”, om het met een lelijk eufemisme te zeggen. Ik merkte ook in de jongste, indrukwekkende roman van David Grossmann (Een vrouw op de vlucht voor een bericht) de strijd om psychologisch, moreel, historisch en maatschappelijk een beetje in het reine te komen met die staat van oorlog. In het geval van Grossmann heel verschrikkelijk concreet: zijn zoon stierf als miltair, terwijl zijn vader een boek over de oorlog aan het schrijven was...

 

IMG_0121.JPG

IMG_0122.JPG

 

IMG_3044.JPG

 

Herinneringen aan een bijna vergeten oorlog (tenzij als toeristische attractie): Arromanches, dit jaar in juni, toen we een klein weekje in Basse Normandie rondreden & een monument in toen late zomerzon, aan de andere kant van de wereld, de Australische westkust, waar duizenden de boot namen om hier in Europa en elders te gaan vechten en sterven...

Commentaren

"Andere waren vaste geluiden, moeilijk te herkennen en te begrijpen: ..."

De ziel van een huis. In welke andere taal zou ze spreken ...

Gepost door: Uvi | 25-07-11

En jij nu op zoek naar een andere ziel...?

Gepost door: Guido Vanhercke | 26-07-11

De commentaren zijn gesloten.