27-07-11

Over het lezen van poëzie...

vasalis2.jpg

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Als ik regelmatig, uit de grote hoop dichtbundels op en rond mijn bureau, en aan de wand, en soms in mijn hoofd, een boekje neem en blader, en blijf hangen bij weer wat woorden die putjes graven, of een blik maken wijder dan hun ogen, of een vraag stellen die pijn doet of doet glimlachen, wat is dit stilstaan dan, dit gebogen in een prisma kijken en de wereld zien alsof hij in een kijker kon?

 

Maakt dit gedichten omslaan als bladeren een groot geruis, of hoor ik het geruis vanzelf al vaak genoeg, en wil ik nu het dichtstoppen met klanken die mij bekend voorkomen, geboren in mijn hoofd, al helpt mij dit papier?

 

Is dit een ritueel van iemand die nooit genoeg antwoorden zal horen, en dat weet, en daarom ook aan vragen verslaafd is, omdat vragen toch een begin van een antwoord in zich dragen?

 

Of wil ik wat muziekjes horen van het instrument dat mij het liefste is, mijn taal, zoals twee woorden kunnen klinken als ze elkaars kleur hebben, of elkaars echo zijn, of samen even willen dansen?

 

Of wil ik het niet te stoppen altijd-voort-bewegen in mij, de ongrijpbare wijdte in mijn hoofd en in mijn blik, de dwang om voort te doen, al die aanwezigheid in mij die nooit iets zegt, even aanspreken? Om te herkennen, in te delen, op te ruimen, wat zich dag na dag opstapelt en nooit een naam kreeg, laat staan heeft leren spreken?

 

Of wil ik meer weten dat ik weten kan, door op te trekken met die oude dingen die woorden zijn, en die zoveel hebben gezien en gehoord, en nog zal ik, hoeveel ik ook luister, maar een klein deel verstaan van wat ze zeggen, niet omdat ze onduidelijk spreken, maar omdat ik zoveel betekenissen niet ineens aankan?

 

Of wil ik weer een mens tegenkomen, als Diogenes, al durf ik het zo niet zeggen als hij, dat ik hunker naar iemand naast mijn schouder, die met mij in een verte wil kijken, en lang wil luisteren zonder dat het vreemd aandoet, of verantwoord moet worden?

 

Of zijn gedichten handen die mijn vlees weten zijn, die dalen in mijn bloed, die met mijn adem lucht meevoeren, tot waar ze alle andere lichamen in mij aanraken, en ik een beetje uit het donker kom?

 

Of wil ik een hand die dwars door de dood reikt?

 

(Vandaag las ik in De oude kustlijn, de laatste dichtbundel van Maria Vasalis, uitgegeven na haar dood door haar kinderen. En ik zag de oude vrouw, aan die oude zee, hoe ze zongen, soms samen. En ze zong tot mij soms, als ik een klank hoorde die bleef natrillen, en dat gebeurt vaak bij Vasalis. En ik zag hoe groot het leven geweest was in haar. Toen ze verliefd was, toen ze groot menselijk leed zag (ze was psychiater), toen het kind in haar oud moest worden terwijl het toch altijd nog zo verschrikkelijk jong was. En ik zag dat het mogelijk is, dat een mens mooi kan worden van dat grote leven, ook al is zij oud en gaat zij dood...)

 

(Ik weet dat het misschien kinderlijk-naïef overkomt, maar als Vasalis  -zeker zij-  zo’n rijmklank laat klinken op een andere klank voordien, dan brengt dat voor mij een wereldbeeld mee waarin de dingen “goed” zijn... Als ze samen kunnen klinken, zegt dat ook iets over de wereld waarin ze mogen klinken...)

 

(Op de omslag staat een zwart-wit foto van Vasalis: een ranke mooie oude vrouw, gekleed in jonge maar toch opvallende linnen kleren –zeker het hemd, met knoopjes opzij en tot in de hals-, scherp aandachtig kijkend in een gezicht dat vol smalle groeven staat, van de vele jaren. Op haar gezicht en lichaam en haar speelt de zon met vlekken licht en schaduw. Ook dat zal niet toevallig zijn...)

Commentaren

Mooi, Guido.

Wat mij vooral trof. Toen zij de Huygens of Hooftprijs (?) ontving,
dankte zij haar man 'voor de eenzaamheid' die zij van hem gekregen had.
Die had zij nodig om te schrijven.

Ik weet niet of jij ook wil 'kijken en luisteren' naar haar.
Zo ja.



http://www.youtube.com/watch?v=X1Wrbt0RABQ&NR=1

http://www.youtube.com/watch?v=X1Wrbt0RABQ&feature=related

Gepost door: Uvi | 27-07-11

Was als meisje al een mooie vrouw, en is als vrouw een mooi meisje gebleven...

Gepost door: Guido Vanhercke | 27-07-11

Mag ik nog even Guido.

Ik ga trouwens volledig akkoord met je masculiene smaak.
Herinner me nu de uitzending (waaraan ik refereerde)
'Boeken' een gesprek met de biografe van Vasalis. Pas verschenen.

http://beta.uitzendinggemist.nl/afleveringen/1106865-maaike-meijer


En nogmaals erg mooie tekst.

Gepost door: Uvi | 27-07-11

De commentaren zijn gesloten.