29-07-11

Slaapdag

 

IMG_0076.JPG

 


Het is zo’n in slaap gevallen dag in de vakantie, bladeren windstil, geluiden heel in de verte, huizen als achter glas. Alsof iedereen vergeten is dat er nog moet gewerkt worden. De straten herkennen zichzelf niet, dit is niet wat ze gewend zijn. Geen gedender over hun lijf, niets meer keurig door bochten en hoeken loodsen, niks sociaal weefsel dat door hun aders pompt.

Ach, maar ze kunnen wachten, zoals alles wachten kan wat als ding of dier geboren wordt, lijdzaamheid die ook absolute sterkte is.

Alleen een mens heeft het er moeilijk mee. Ook ik ben onzichtbaar nu, maar waarom valt mijn hoofd niet stil? Waarom kunnen gedachten en gevoelens niet ook als dingen heel stil liggen?

Wat er zich zo allemaal aandient in mijn hoofd en aandacht staat te trekken:

Of ik het leven niet misloop, het moet zich nu elders in volle hevigheid afspelen, en ik zit hier door het raam te kijken naar een boom die zelfs niet één blad optilt.

Of dat mislopen niet al heel mijn leven bezig is, overal te laat komen, of op de verkeerde plek zijn, wachten niet als een staat van rust maar van onkunde, onmacht misschien.

Of je je ook in al die beweging niet vaak alleen kunt voelen. Ik liep in de Gentse Feesten en er waren kraampjes en er was eten en kermisattracties vlogen door de lucht en op podia stonden zangers rechtop en op pleinen waren kunstenmakers bezig, jongleurs, acrobaten, en op de terrasjes zaten mens en mens, en mens en bier tesamen, en ik dacht: hoevelen waaien hier in deze drukte perfect tesamen, en ik dacht onmiddellijk daarna: het gaat niet om perfect samenwaaien, het gaat om het waaien, om het bewegen, dat is voldoende. Als mensen maar niet stil hoeven te wachten, alleen met zichzelf, uitkijkend naar de grote leegte.

Maar bij feesten hoort toch het moment dat je weer alleen bent. Dat moment komt. Het moment dat je in slaap moet vallen bijvoorbeeld, en je lichaam nog gelooft dat alles aan het bewegen is. Of zo’n dag als vandaag, wanneer de wereld buiten afhaakt en zegt: los het maar op zonder mij.

Ach ik weet wel dat in zo’n halfdode dag weer hele oude gevoelens de kans grijpen om zich te laten horen. Dat het leven zich elders afspeelt, dat voel ik al heel mijn leven. Al klopt het niet omdat mijn leven rijk is, en elders niet bestaat, of in elk geval niet is wat ik zou willen. Maar ja, leg dat maar eens uit aan dat deel van jezelf dat nog je jeugd heeft gekend, en alle verlammende stilte die er toen was. Je bent ondertussen al honderd keer verveld, je leningen zijn afbetaald, je kinderen het huis uit, maar nog altijd moet je die jongen van toen beschermen, tegen wie het leven nogal cru zei: hier heb je een vraag, zoek nu maar mee naar het antwoord.

Vandaar dat simpele beweging, als de straten en pleinen van de Gentse Feesten, hoe plezant en boeiend ook, voor mij niet genoeg is. Regelmatig moet ik stilstaan en mij afvragen of ik, ook nu tussen al dat feestend volk, al een beetje een antwoord heb op die vraag van mijn jeugd... Mijn vrouw zegt dat daar die frons op mijn voorhoofd vandaan komt. Ze probeert die er soms uit te wrijven, maar een oude plooi krijg je er zomaar niet uit.

Maar het is mooi dat ook zij gelooft in beweging-als-verandering: dat een mens groter kan worden dan zijn vraag, er rondom en bovenuit kan groeien, open kan komen in gezicht en hoofd, en de feeststraten kan opgaan van de stad, niet meer vluchtend voor de vragen in zijn hoofd, maar ze meedragend in een kostbaar doosje. Of liever nog: als een toon die klinkt wanneer hij kijkt en praat, of goeiedag zegt of iemand aanraakt. Dan is het gekwebbel en geroezemoes en getetter niet meer een schreeuw om aandacht, maar de oppervlakte waaronder een diepere klank hoorbaar is. Dan is ook de stilte buiten niet meer een leeg gat, niet meer een te vroege dood, maar een moment van niet moeten, van absolute vrijheid. Als dat ooit kan. Maar nu lijkt het er een beetje op...

 

Commentaren

Misschien halfdood, je weet anders wel verdomd levendige woorden te vinden!

Gepost door: danique | 29-07-11

Schrijven om wakker te worden... ;-))
Thx

Gepost door: Guido Vanhercke | 29-07-11

"Maar bij feesten hoort toch het moment dat je weer alleen bent. "

Ach, Guido,
ik lees het elke ochtend bij Nolens.

In de leegte van dit huis voel ik mij nooit alleen.
Maar alleen al de gedachte aan de 'Gentse Feesten', valt als een vacuum over mij heen.

Feesten, zoals vele woorden,
denk maar aan dat uitgestorven ras 'vriend', zijn van inhoud veranderd.

Humor werd een hoer op de tv.
Bang voor de stilte, tussen het salvo van geschater.

Alleen 'het getal' telt nog, Guido, om 'iets' te qualificeren als goed.
Denk aan al die grote evenementen
die achterblijven als 'cijfers van geluk'. We waren erbij. Dus we bestaan.

Op de weide van Werchter of in dat armtierige Sportpaleis, etc.

mvg

Gepost door: Uvi | 29-07-11

Misschien moeten we daarom ook het woord "feest" heroveren, Uvi.
Zoals jij schrijft over het feest de wind te horen.
Ook voor mij is dat altijd een feestelijk moment.
We waren er bij. Dus we bestaan...

Enne: dat soort cijfers maakt op mij weinig indruk. Wel als een ingenieur er een brug mee bouwt, of mijn zoon in Oz er genen mee manipuleert.

Gepost door: Guido Vanhercke | 29-07-11

Of ik het leven niet misloop, het moet zich nu elders in volle hevigheid afspelen, en ik zit hier door het raam te kijken naar een boom die zelfs niet één blad optilt.


Of dat mislopen niet al heel mijn leven bezig is, overal te laat komen, of op de verkeerde plek zijn, wachten niet als een staat van rust maar van onkunde, onmacht misschien.


Of je je ook in al die beweging niet vaak alleen kunt voelen.

...

Deze regels houden me bezig, Guido. Ook vanmorgen.
Zo herkenbaar. Voor mezelf. Maar ook bij anderen.
Ik ben wel verwonderd dat ze ook in uw hoofd leven.

Vanochtend dit antwoord gevonden.
Ik vermoed dat mensen die met het 'immateriële' werken niet meteen 'een tastbaar resultaat' zien.
Ik vermoed ook dat een ambachtsman deze knagende gedachte nooit heeft gekend.
Een meubelmaker werkt met materie tot hij een zichtbaar produkt heeft gemaakt. En (on)tevreden en moe mag gaan slapen. Na de blik op een houten tafel. Of stoel die goed zit.
Een boer oogst zijn handenarbeid. Hij ziet zijn levenswerk groeien op de akkers.

Zou het kunnen, Guido, dat hoofdarbeiders dat missen?

mvg

Gepost door: Uvi | 30-07-11

Zou best kunnen, Uvi.

Hoewel die mannen en vrouwen met hun handen ook hele sterke hoofdarbeiders zijn: die handen staan constant in contact met het hoofd, en omgekeerd...

Ieder zal wel zijn eigen "elders" hebben, zeker. Ik heb een vriend die componist is. Die moet ook maar afwachten of er een kwartet is dat zijn kamermuziek wil spelen...

Misschien dat woord-mensen wel meer op een gesprek uit zijn dan iemand die uren met hout bezig is. Misschien dat woorden veel ongrijpbaarder dingen willen zeggen dan een plank hout die een stoel moet worden? Misschien, misschien, want in mijn straat woont Michel Willaert, een amateur-meubelmaker die stoelen ontwerpt die wel lijken te zweven: het zitvlak, de leuning, zelfs de poten lijken niet op de grond te blijven staan. Als dat niet een streven is naar het ongrijpbare...

Enfin, je ziet, Uvi, dat alweer geen antwoord heb :-)

Gepost door: Guido Vanhercke | 30-07-11

De commentaren zijn gesloten.