31-07-11

De liefde van de dag

IMG_0010.JPG

 

In het middagprogramma van radio Klara zegt actrice Elsie de Brauw iets wat mijn hart doet opspringen. Interviewer Pat Donnez laat het liedje “I say a little prayer for you” van Burt Bacharach horen en zij vertelt dat dit liedje, in verschillende periodes van haar leven, haar levensvreugde heeft samengevat, het genot te leven, de liefde tot het leven, de liefde van haar leven. Of, zegt ze, de liefde van de dag.

Hoezo, de liefde van de dag, vraagt de interviewer.

Ja, zegt ze, de liefde van de dag. Dat kan een tegenspeler zijn die zo schitterend acteert, of mijn kind, of een geweldige tekst, of mezelf, dat kan zoveel zijn. En telkens word ik verliefd.

Waw, zegt de interviewer. Wat een vrouw.

Elsie de Brauw moet lachen. Heb jij dat dan niet, vraagt ze.

Donnez aarzelt en moet dan toegeven: nee, toch niet zo intens.

Ach, zegt ze, ik kan ook chagrijnig zijn hoor, die andere kant hoort er ook bij.

 

Verliefdheid als een manier om het leven op je te voelen liggen. 

Je overgeven aan de aanraking die het leven is, door die aanraking diep in je te laten zinken, met alle zinderingen die zoiets meebrengt.

Je overgeven aan de schoonheid, door er zelf schoonheid aan toe te voegen, zoals dat gaat met verliefdheden, je overdrijft in je blik en in je hart.

 

Maar ook de manier om daar in alle eenvoud over te praten, raakt mij. Misschien moet je actrice zijn, met honderd levens, om dat zo mooi te kunnen. Verliefdheid is nog teveel beladen met jaloezie en dreiging, met uitsluiting in plaats van insluiting (alsof een zwellend hart hebben voor iets of voor iemand automatisch ten koste moet gaan van iemand anders...). Dat soort insluitende vertrouwen toelaten is niet evident in deze maatschappij, voor beide kanten niet. Toch is er een fundamenteel onderscheid tussen verliefdheid en liefde. Het eerste is noodzakelijk een tijdelijk opspringen van hart en ziel. Dankbaar en verwonderd omdat de wereld zo overweldigend kan bewegen, maar toch een bewegen aan de oppervlakte. Een soort lichamelijke gulzigheid, een soort kinderlijk opengaan en binnen laten komen, een spel misschien, aan tijd gebonden zoals elk spel. Het tweede is  beweging in de diepte: heeft ook met aantrekking te maken, maar daarnaast met zoveel meer: leven en dood, zingeving tegen de grote zinloosheid. Maar ook met goed kunnen babbelen, met aandacht en attentie, met warmte van luisteren, met een goeie grap. Met geen kopie zijn, geen ornament, geen boy.  Met zoveel meer nog, afhankelijk van het verhaal dat die twee mensen schrijven...

 

Wat er gebeurt als men verliefdheid verwart met liefde, toont ons het verschrikkelijke verhaal van Emma Bovary.  

 

(foto: een klein kerkhofje bij een klein kerkje in Basse Normandie, juni dit jaar. Twee tegen elkaar gezakte graven, alsof ze ook in de dood elkaar wilden aanraken. Tegen een blauwe lucht die werkelijk zo blauw was...)

Commentaren

Mooie foto van deze graven (waarvan de man zo vroeg zijn vrouw verloren was).
Je moet het maar zien!

groeten Manu

Gepost door: manu | 31-07-11

Ja, Manu, kijken is vinden... Dat weet jij ook.

Gepost door: Guido Vanhercke | 01-08-11

De commentaren zijn gesloten.