02-08-11

Monet wil zich niet laten opereren (Lisel Mueller)

IMG_0014.JPG

 

 

 

Monet wil zich niet laten opereren (Lisel Mueller)

 

Dokter, u zegt dat de straatlichten van Parijs

geen lichtkrans hebben

dat wat ik zie een afwijking is

door mijn oude dag, een aandoening.

Ik zeg u dat ik een leven nodig heb gehad

om gaslampen te kunnen zien als engelen

om zacht, onscherp te maken en tenslotte te verbannen

de randen waarvan u het jammer vindt dat ik ze niet meer zie

om te leren dat de lijn die horizon wordt genoemd

niet bestaat, dat hemel en water, zo lang

apart gehouden, dezelfde levensvorm zijn.

Vierenvijftig jaar voor ik kon zien hoe

de kathedraal van Rouen gebouwd is

uit parallelle stroken zon,

en nu wilt u alle fouten uit mijn jeugd

weer terughalen: vaste noties

van boven en onder

de illusie van ruimte in drie dimensies

blauwe regen die afgescheiden is

van de brug die ze bedekt.

Hoe kan ik u duidelijk maken dat

de Houses of Parliament elke nacht

oplossen om de vloeibare droom

van de Thames te worden?

Ik keer niet terug naar een wereld

waar de dingen elkaar niet kennen,

alsof eilanden niet de verloren kinderen

zijn van één groot continent. De wereld

is vloed, en licht wordt wat het aanraakt

wordt water, lelies op het water

boven en onder het water,

wordt lila en mauve en geel

en wit en hemelsblauwe lampen

kleine vuisten die elkaar zo snel het licht doorgeven

dat ik lang, stromend haar in mijn borstel

nodig zou hebben om het te vangen.

De snelheid van het licht kunnen schilderen!

Onze gewogen vormen, die rechtopstaanden,

verbranden en vermengen zich met lucht

en veranderen onze botten, huid en kleren

in gassen. Dokter,

als u maar even kon zien

hoe hemel aarde in haar armen neemt

en hoe eindeloos het hart uitzet om

deze aarde op te eisen, blauwe nevel zonder einde.

 


Monet Refuses the Operation  ( Lisel Mueller)

 

Doctor, you say there are no haloes
around the streetlights in Paris
and what I see is an aberration
caused by old age, an affliction.
I tell you it has taken me all my life
to arrive at the vision of gas lamps as angels,
to soften and blur and finally banish
the edges you regret I don’t see,
to learn that the line I called the horizon
does not exist and sky and water,
so long apart, are the same state of being.
Fifty-four years before I could see
Rouen cathedral is built
of parallel shafts of sun,
and now you want to restore
my youthful errors: fixed
notions of top and bottom,
the illusion of three-dimensional space,
wisteria separate
from the bridge it covers.
What can I say to convince you
the Houses of Parliament dissolve
night after night to become
the fluid dream of the Thames?
I will not return to a universe
of objects that don’t know each other,
as if islands were not the lost children
of one great continent.  The world
is flux, and light becomes what it touches,
becomes water, lilies on water,
above and below water,
becomes lilac and mauve and yellow
and white and cerulean lamps,
small fists passing sunlight
so quickly to one another
that it would take long, streaming hair
inside my brush to catch it.
To paint the speed of light!
Our weighted shapes, these verticals,
burn to mix with air
and changes our bones, skin, clothes
to gases.  Doctor,
if only you could see
how heaven pulls earth into its arms
and how infinitely the heart expands
to claim this world, blue vapor without end.

Commentaren

heerlijk gedicht en visie.

Gepost door: Uvi | 05-08-11

De commentaren zijn gesloten.