05-08-11

Australisch dagboek (3)

IMG_5624.JPG

 

Zondag 20 03


Een museum is niet zomaar wetenschap, een verzameling feiten waar wat orde is in gebracht. Een museum is eerst en vooral ook een verhaal. Vele verhalen, van het toevallige dat het bestaan heeft achtergelaten en hier nu te zien is. Ook dat verhaal willen we horen en zien, en gelukkig beginnen steeds meer musea dat te begrijpen. In The National Museum of Australia (Canberra) komen we levens tegen in hun tragiek, in hun succes, in hun kleine grootheid.

Carmello Mirabelli, geboren in Sicilie in 1930, zoon van een vader die stierf toen Carmelo drie maanden oud was, waarschijnlijk door toedoen van de politie omdat hij het fascistische regime niet had gesteund. In elk geval werd zijn vrouw jarenlang gediscrimineerd, tot Carmelo in 1951 is geëmigreerd, als fruitplukker (we zien zijn canvas plukkerszak, we zien de fiets waarmee hij van farm naar farm trok, we zien hoeveel geld hij overschrijft naar zijn moeder, we zien zijn Zeiss Ikon waarmee hij zijn leven voor het thuisfront documenteert).

War bride Erin Craig die op een bal een Amerikaanse soldaat ontmoet, en tot na de oorlog moet wachten voor ze naar San Francisco kan verhuizen, waar haar dochtertje Iris voor het eerst haar vader zal zien (op de boot wordt ze verkozen tot kleine miss roodharige en krijgt ze een rood gestikt varkentje als trofee, het varkentje heeft ze altijd bewaard, samenvatting van al wat in die eerste levensjaren is gebeurd en nu te zien in de tentoonstelling).

Muriel McPhee, die 18 was in  1916 en tijdens en na de oorlog een huwelijksuitzet stikte en haakte voor een geliefde die, net als 60.000 andere Aussie soldaten nooit zou terugkomen. Haar hele leven stonden twee foto’s en lagen twee ringen op haar bureau: de eerste foto van haar broer Bill, de tweede van een jonge soldaat, over wie ze nooit sprak en die niemand dus bij naam heeft gekend. Muriel McPhee is de rest van haar leven vrijgezel gebleven. Naast een hemd en onderkleed lagen er ook zes gehaakte eiwarmers, bijna mutsjes voor een vroeggeborene. Zijn die eiwarmers overtollig in een museum dat al zoveel gegevens bevat? Nee, ze spreken van dat diepe verlangen naar een gedeeld leven van rust en warmte, in een huis met muren en lange jaren...

 

IMG_5625.JPG

 

 

 

(Canberra, National Museum)

De commentaren zijn gesloten.