21-09-11

Psalm 44

IMG_3588.JPG

 

Psalm 44

 

Is daarom dit bestaan aan ons uitgedeeld,

tot speelgoed van tirannen, tot

moordlust van belangen zo hoog

dat ze onzichtbaar worden?

 

Hebben we daarom leren spreken

om als kaf verstrooid te worden,

weggeslagen met onverschillige hand?

Begrijpt dan niemand wat we vragen?

 

Geef ons een wapen, zeggen we.

En als we vloeken, wensen we het ergste

toe aan de onzichtbare, de vijand,

en we zoeken hem op straat.

 

Maar het is schaamte die ons treft

en schande: weerloos te zijn, overgeleverd

als slaven die men verkoopt

die men achterlaat als puin.

 

Leven, zijn wij daarom geboren,

tot  wanhoop van moeders

tot razernij van vaders?

Geen leven bent u dan, maar verraad.

 

Leven, kom ons lichaam ter hulp

laat ons weer gaan als mensen,

niet als schaduwen zonder naam

geef ons licht in ogen en stem.

 

Leven, sla het stof van onze schouders

wij zijn uw kinderen, allen,

waarom herkent u ons niet.

Ooit hebt u elk van ons omarmd.

 

 

De commentaren zijn gesloten.